congostras

bicos equivocados

2011-07-17T12:11:00.006+01:00

parada d@s peregrin@s-devot@s à mostra de teatro de Cee, LEANDRO

Nas miñas buscas obsesivas de mundos paralelos apareceu Leandro un día e derrocou o absolutismo de Remedios Varo no meu maxín.

Penso que podería escribir algo sobre calquera dos seus cadros, ou un poemario enteiro sobre algún deles.

Paso e repaso os seus lenzos e atopo a vida enteira neles, teño unha sensación semellante á que me provocan Olga Novo, Mofa e Befa ou Carmen Blanco, unha invasión de beleza e compromiso, unha identificación total e a sensación agradable de sentirme pequeniña e aprendiz para sempre.

Por eso lle pedín un cadro para ilustrar esta entrada, ó tempo que me decataba de que podería telo feito antes para a maior parte do que levo escrito. Graciñas, Leandro.

Por se non coñecedes as pinturas deste home, lígovos a porta de entrada ó seu universo:

http://leandrolamas.blogspot.com/

Ás veces damos bicos equivocados. Pola súa esencia accidental poden significar moitas cousas. Ás veces é só unha cuestión ergonómica, das estaturas dos bicantes ou da forma da cara. Pero normalmente teñen un significado auténtico e profundo, de cotío inconfesable.

Ás veces é tanto o afecto que se quere demostrar inconscientemente, que a formalidade do desprazamento lateralizado das cabezas non abonda, descontrolamos a posición dos nosos beizos e imos pousalos alí donde a cultura europea só establece un matematicamente unívoco significado sexual; soe ser unha circustancia incómoda para ambos, aínda máis se xente malpensante parasita darredor... pero nunca queda como un mal recordo.

Tamén sei de bicos equivocados dobremente, nos que non só se equivoca a posición senón tamén o receptor/a. Se vos sucedeu algo así nalgún momento, facei memoria: o receptor real non andaba lonxe, poida que xa o tiverades bicado lateralmente xusto antes ou que fora o seguinte nunha rolda de saúdos formais; estes bicos dobremente equivocados teñen tódolos defectos: poida que o receptor físico non os merecera, poida que a incomodidade preveña ó noso cerebro de repetilos na rolda, poida que fora observado por terceiros ou polo receptor real.

Algunhes bicos equivocados danse en ex-parellas, pero estes bicos non merecen interese, probablemente sexan fruto da inercia da costume, a mesma monotonía na demostración física de afectos que acabou por separalos, e só lles dará incomodidade e a consciencia de que fixeron ben.

E hai bicos equivocados que non o son en absoluto ou non o son completamente. Ás veces pertencen a futuros amantes, retraídos ámbolos dous, que precisan comenza-la súa historia con urxencia irresoluble (e non pensedes que acontece só a adolescentes inexpertos). Ás veces son o único xeito de conseguir unha pausa nas circunstancias individuais que afastan sen remedio ós participantes, coma un cruce de camiños non necesariamente perpendiculares a noventa graos (esto quere dicir que nin os protagonistas están certos da casualidade ou a inconsciencia que se lle supón ó equívoco... porque igual xa levaban moito tempo pensándose). Este último bico descrito entristece moito nos días posteriores, pero convértese nun recordo marabilloso e nunha fabulación de camiños felices que nunca foron, desas que gardamos para evadirnos nos tempos difíciles.

Entradas relacionadas:

Apertas varias

Do que fai ben

2011-05-03T20:43:00.014+01:00

Estou case certa de que algunhes individuos teñen unha vida diaria oculta. Compartimos con eles o traballo, algunha afición ou vémolos atravesa-la estrada os domingos para ir á misa. Eu penso que hai algunha xente que, cando non a vemos, abre unha portiña nunha columna e atravésaa cara un universo paralelo, ou que, cando nos damos a volta se transforma nunha avelaíña e sae voando. Tamén hai xente que non vemos nunca de costas porque se viraran habiámoslles descubrir un circuíto integrado no lombo e unha chea de cables saíndolles do cu (ou o pau dunha escoba)... pero esa xente a min non me interesa.

O outro día decateime de que Víctor Mosqueira non é de verdade, quero dicir, non é exactamente humano. Eu coido que vive no curuto dun carballo e que durme de pé. Poida que sexa un trasgo, aínda que eu penso que é máis ben un home-gato, pero desas cousas non sei moito. Probablemente, dentro do carballo ten fendidas unha chea de estanterías nas que xa non caben máis libros vellos, deses que cando os abres saen personaxes coloridos de tempos que nunca foron a contarche contos de tempos que han de vir. Cando está ben o mar, o Vítor sae á noitiña nunha barca vella de madeira e volve todo cheo de area e con sardiñas para a cea, que ata nun feixe con cordón de esparto para agatuñar polo carballo arriba.

Hombre-Gato, Remedios Varo

Evaristo Calvo entra á súa casa polos espellos dos cuartos de baño. Se un día vas tomar unha copa con el e desaparece, non te preocupes, marchou pola súa porta segreda. O Evaristo, pola casa, anda cunhas zocas vermellas e enormes que lle obrigan a dar zancadas, por eso ten un corredor longuísimo, que atravesa mentres pensa en voz alta. O Evaristo ten que vivir así porque se vivira nunha comunidade de veciños, os xordos habían chamar á policía polo tremer da súa voz e os que saben oír habían andar por aí facendo as revolucións que lle escoitaron de madrugada. O Evaristo ten unha caixa redonda e azul donde vai metendo as cousas que o indignan nunha especie de lama moi húmida. Cando hai que "parir" unha obra nova, saca cachiños desa lama e déixaa secar ó sol un pouco (porque no espello do Evaristo sempre hai moita luz do sol), logo amasa nela ata que case non se recoñecen as indignidades, amasa e amasa e fai figuriñas redondiñas e pequenas que leva na gorxa cando sae ó mundo polos espellos.

O Capitán de Evaristo Calvo en Commedia: un xoguete para Goldoni,

adaptada por Cándido Pazó e adoptada por Ollomoltranvía

Hai unhes días que me deu por estar contenta e por rir sen motivo... tomei conciencia onte cando viñamos no coche para Pontevedra e me dixo o Jairo: "bebiches?". Parece, en efecto, que estou bébeda. O Vítor anda con moito ollo de sacudirse ben da pel a area máxica que o cobre mentres está no seu carballo. Pero o outro día esquencéuselle cambia-los zapatos e poñe-los que ten de andar polo mundo. Cando iamos entrar díxenlle a Abel que collera sitio na "zona de babas" (centro de calquera das primeiras filas) e só quedaba para os catro na primeira, e o escenario estaba moi preto e moi alto. Cando Mofa e Befa empezaron a dar golpes de tacón dun lado ó outro do escenario, saltoume unha area ó ollo. Notei unha molestia no lacrimal e bebín un grolo de cervexa (que é coma quen lle pica a cabeza e rasca o cu), supoño que me anestesiou. Se choras de risa, a area non sae, así que vou estar coa areíña aí metida ata que chore de tristura; tendo en conta a miña pouca tendencia e a miña pouca intención, coido que ha estar ben tempo... ogallá sexa o tempo necesario como para volver atopalos e volver te-la sorte de que me salpiquen outra vez.

Na primavera irascible, Mofa e Befa son para min coma unha inxección fresca do outono. Paso calor mentres me escarallo de risa na butaca e analizo cada movemento e cada palabra deles por enésima vez... pero logo quedo fresquiña e esperta coma se fora novembro. Esta primavera quixéronme visitar vellos fantasmas. De feito, a pouco máis e marcho de Pontevea sen saudar (sorte que o Jairo tiña fame e volvemos para a carpa), porque os fantasmas puñeteros non me deixan facer o que me pide o corpo. Estes días o cristal de area do Vítor tápame a vista cara eles e parece coma se xa non estiveran. Igual marcharon, pero se lles dera por volver, seguro que me ría deles, porque, xa vos dixen, estes días río de todo e ata do que non hai.

Todo o inverno, Evaristo véuseme moito á cabeza. A culpa foi da "Memòria dels Cargols", unha serie que Dagoll Dagom fixo hai anos para a TV3 que vín pola rede para estudiar catalán. Alí descubrín a Carles Martínez, o doble catalán do Evaristo. Coa pronuncia do Carles Martínez era capaz de distinguir un "C" dun "Ç", así que transcribín tódolos seus diálogos nos Cargols para mellora-la escoita. Agora lévome para Catalunya unha lista de obras do Carles que estarán en cartel cando chegue porque, como o Evaristo, o Carles é "teatralmente promiscuo", é dicir, deses que adoitan triplica-la calidade das obras que fan, o que fai que o busquen como garantía de éxito. E foi tamén por culpa desa semellanza no uso da voz, pola que dei en barallar na cabeza coa idea dos Cargols galegos (coas miñas pallas mentais fago o que me dá a gana, evidentemente, aínda que os tempos políticos non estean para lerias coa Historia).

Gústame moito esa xente que me excita a imaxinación, e aínda máis esa que monta pontes de bimbio doce dunhes temas a outros coma se todo estivese vencellado, coma se todo fose parte dun un; tamén me gusta rir con trasfondo (a ironía, a retranca, o escarnio). Se as tres cousas veñen xuntas pasa o que pasa, que unha semana de máis no Eixo Atlántico é un regalo, que me decato e que o aproveito. Contai as veces que rides esta semana, se coidades que son insuficientes en calidade ou en cantidade... Mofa e Befa.

Para @s alumn@s do Paz Andrade (xa sabedes, o 5 de novembro en Padrón):

Unha historia de dous que paseaban

2011-04-21T15:16:00.013+01:00

faise noite na Lagoa

Ya me estoy acostumbrando/a verte y no saber/si creo lo que veo/o lo que creo ver.
¿Qué misterio insondable es/que no tenga cara amable/o que amable fue?
No se abre/la puerta que es.
¿Por qué arde/si ya lo apagué?

"Claro que arde", Josele Santiago

do álbum "Nada" (Enemigos, 1999)

Levaba toda aquela semana desexando verte, contarche a historia do meu retorno á vida anterior e o porqué da fuga, presentarche á miña compañeira e dicirche cántas veces me lembraba de ti e cánto te botaba de menos...

Apareciches diante de min abrazada a un envexoso monicreque malfodido, que debeu quedar ben contento aquela noite de ser espectador de excepción do noso desencontro. Escudriñáchesme desafecta con aqueles ollos vidrosos das misturas prohibidas, como preguntándote "quén coño é éste". Non sei ben qué cara se me quedou, pero si sei que voltei á casa arrastrando os pés e dicindo... "non pode ser". Aínda que trataba de excusa-la túa reacción cos meus dez quilos menos e o peiteado tan pouco habitual que levaba, por dentro sabía que ti sempre me miraches ós ollos e que os meus ollos non cambiaran, que cambiaras ti e punto. Tamén puido ser efecto, a túa desmemoria, de todo canto evidentemente te meteras aquela noite.. o que non me deixaba máis tranquilo. Imaxinei, unhes días despois do trauma, que, aconsellada probablemente por algunha compañeira de profesión, desas que logo che buscaron choio ó outro lado do charco, decidiches soltar lastre. Seguramente che dixo: "tira as direccións e os teléfonos, quédate só coas amigas da infancia, coas compañeiras de traballo e coa familia, o resto non merece a pena"... e eu, que sempre estiven fóra dos teus esquemas, fóra quedei, para variar.

É curioso, sempre admirei o teu xeito de ve-la vida e sempre me identifiquei coa túa maneira de vivila. En cambio naquel intre decateime de que tomaramos decisións ben distintas para un fin semellante, ti decidiras marchar e escoller mecanicamente a quen habías volver chamar cando viñeras pola casa e eu, que tamén decira marchar, pensaba non esquencer nunca ás que me fixeran ben nos meus tempos da farándula. De toda aquela xentiña, ti eras unha das que máis quería e a que máis admiraba e, ti ben o sabes (agora igual non), coa única que tiven unha relación totalmente persoal sen mediar contratos nin intereses.

Lembro perfectamente a noite que te coñecín. Aínda eras máis guapa en persoa, tiñas unhes ollos enormes que parecían fozarme na alma e aquela voz marabillosa que se sentía tremer... e conseguiches orienta-la miña atención hacia ti ...e mira que eu andaba toliño detrás daqueloutra muller misteriosa que parecía feita co vidro dunha botella de cervexa. Era unha bipolaridade ben difícil de solventar: quería "tirarme" aquela tremenda muller alí mesmo, riba da mesa e diante de todas se fose necesario... e, ó mesmo tempo, pasar toda a noite falando contigo. Ó final, como adoita suceder, nin unha cousa nin a outra, e acabei no Dous de Copas, aturando a unha tipa babosa e a súa urxencia por levarse algo para a cama do hotel.

Nos días seguintes, no medio da voráxine de artistas e periodistas adoecidas por sacar proveito, aínda de cando en vez me quedaba tempo para pensar excusas para chamarte que non daba atopado. Por fin, o último daqueles días tolos, conducín ata o aeroporto, esmagado de tanto axetreo e noites sen durmir, a todo gas e chovendo a chuzos, para enviar de volta aquela vexetariana prepotente que acabou papando nos chourizos criollos coma se fose a fin do mundo. Á miña amiga, a cabeza pensante daquela historia, déulle por parir unha última idea ilusionante ese día: facer unha parada en Compostela... mereciamos un vasiño de licor café logo da xeira que levaramos. Ben sabiamos que podía pasar, de feito non o falamos ela e eu pero, no fondo, queriamos atoparte. E alí estabas, aínda que non recordo moi ben aquel encontro (non me hei de excusar contigo dos esquecementos), sei que me fixo pensar que te había ter preto no futuro.

E remataron as excusas... xa non eran necesarias. Chamábasme cando viñas a Lugo, chamábate cando ía a Compostela, sen necesidade nin explicación nin obriga. Gustábame cómo andabamos ti e máis eu. Sempre lembro choiva ou xeada contigo, coma se tódolos elementos fosen adversos agás nó-los dous. En Compostela eras un pouco máis ceibe, podiamos ir ó cine (vénseme á cabeza cando fomos ver a última do Eastwood con aquel teu amigo encantador que me fixo acuña-la frase de "fala galego pijo") e andar polas ruelas sen que ninguén che pedira un autógrafo ou tomar algo nun bar sen temor a que unha cheas viñera dicirche "ei, tíiiiiiiia, yo a ti te conozco... eres... bueno, no me acuerdo de tu nombre, pero eres de puta madre, tía!"

Sempre me custou ser espectador dos teus directos. Pouca xente sabe dos meus arrebatos de retraemento. Eu non sabía dónde meterme cando me utilizabas como "recurso escénico". Estaba seguro de que dun momento a outro había suceder. Lembro unha madrugada de "pasarela", achegácheste a min, con aquela camisa de cores e o peito case ó descuberto, e eu, amedrentado ó verche a intención, cos nervios tirei o gintonic por riba, ti decatácheste e cambiache-lo rumbo coma quen non quere a cousa e fuches cara outro do público. Logo, todo mollado e avergoñado, agardei por ti mentres te vestías. Como sinal de recuperación regaleiche un libro pouco despois, para contribuír ó espectáculo e para que souberas que para a próxima estaría disposto a participar.

Cando marchei estudiar fóra, pensaba de cotío en ti, eras das poucas persoas que botaba de menos dos tempos de vida pública... supoño que era debido a que formabas parte da miña escasa vida privada. É curioso que a ti non che escribía, nin che enviaba postais, nin te chamaba (a verdade é que non chamaba a ninguén, dábame pereza marcar tantos números, sempre me trabucaba). Diante dos galegos da diáspora, se tiña que falar de ti facíao coma se non te coñecera, ou cambiaba o teu apelido polo nome da túa parroquia, como o tiña escrito na axenda por se a perdía. Nas vacacións de Nadal chameite ó pouco de chegar. Celebramos o noso Anovello particular o día trinta, para a noite seguinte facer cada unha o de sempre coas amigas de sempre. Viñécheme buscar á casa vestida "de incógnito", cun gorro ata as cellas e unha braga de pescozo ata as orellas... fíxome gracia verte así porque é ben sabido que as túas cellas chamizas e os teus ollos son o teu sinal de identidade, e eran o único que se che vía! Co teu disfraz, a néboa e os locais que fun escollendo para ti conseguimos intimidade suficiente para acabar falando de cans e gatos e pequenos. Non sabes cánto me marcou aquela conversa zoo-ilóxica, aínda a emprego agora como exemplo das metáforas que todos cuspimos sen decatarnos da súa transcendencia no interlocutor. E non sei se foi a discrepancia dos animais, ou a miña dificultade naquel tempo para identifica-los sinais que hoxe me parecen tan obvios pero, por gracia ou desgracia, non pasou nada cando te empeñaches en acompañarme ata a mesmísima porta da casa (agora non sei se fun estúpido ou foi unha sorte non caer nas redes do que non estaba seguro de querer caer). Logo no tren, falando cun amigo que nos coñecía a ambos, decateime de todo e arrepentinme mil veces, e pasei días agardo a túa chamada que nunca chegou.

Volvín do meu tempo estranxeiro máis estranxeiro do que fun aló. Non teño bos recordos do meu retorno. Os meus amigos da facultade estaban intimando coa farlopa e outras substancias que a min me chamaban pouco e fun dar de fuciños nunha rapaza guapísima... pero os seus ollísimos verdes non equilibraban o seu empeño por casarse e durou pouco aquel asunto. Ti marcharas á capital, e un día que viñeches a despedirte dunha amiga que murchaba antestempo, chamáchesme para quedar. Estabas esmagada. A vida da gran cidade esfarélabache a alma coma se tivese unllas en troques de rañaceos. Non era o tempo aínda. Quedamos despois do funeral e aínda te vin peor. Case choro eu tamén, e ben sabes que é difícil que chore eu por cousas tráxicas, pero verte así, afundida, con aqueles ollos vermellos e minúsculos pola sal, partíame o corazón. Con todo o que pasou logo, cheguei á conclusión que te despediras aqueles días dela e máis tamén de ti. Agora coido que tamén de min.

Nunca máis volvemos quedar. Como pensaba que aínda seguías en Madrid, agardei unha nova visita. De cando en vez mandábache unha mensaxe ó móbil, de apoio, de agradecemento polos compromisos, de felicitacións polos éxitos... unha vez non contestaches e pareceume raro, e dalí a un tempo chameite e o número xa non existía.

Teño que recoñecer que, dentro do que a tele e os comentarios "maruxiles" mo permitiron, me esquencín un pouco de ti. Estiven inmerso na miña propia felicidade do retorno ó meu camiño, refacéndome e disfrutando da vida privada que, pouco a pouco, foi anulando á pública ata poder ir pola rúa sen que ninguén me mire pensando de qué coño me coñece. Agora cando vexo unha cámara ou un micrófono fuxo coma se vira ó demo.

Teño un amigo que sempre me di que as cousas son como acaban. Eu négome a que os bos recordos e o cariño que lle tiven a alguén (sobre todo se co paso dos anos descubro que foi do pouco bo dos tempos malos) morra nun desencontro inexplicable. A pesar de todo, incluso do que eu mesmo pense dalgunhas das cousas que sei que fas ultimamente, sígote defendendo a capa e espada, e segues no meu "peto das esencias sen esquecemento" cos mesmos ollos e as mesmas mans do primeiro día.

O outro día funte ver. Como a cousa estaba fría, polo ben do espectáculo, díxenlle á miña compañeira se se achegaba comigo ó escenario. Como ela é moi retraída e só vén por min a este tipo de faranduladas, pediume un trato: iría a cambio de que non me quedara a saudar como facía sempre. Aceptei sen dubidar. O que ela non sabía era que eu non tiña intención ningunha de quedarme agardándovos.

Comprende que, logo daquela desafortunada noite, evite encontros desagradables. Poida que, agora que xa non te metes tanto e que eu recuperei a miña imaxe, se me ves por aí si te decates de quen son e do que nos estimamos en tempos... pero eu non estou disposto a comprobalo, prefiro gardar de ti o que... o que... o que a min me saia dos collóns... e xa está.

Por se algunha vez te anceio, inventei estes días unha vacina, que parece que está sendo efectiva de momento. Así que se me ves pasar sen dirixirche a palabra, ou da-la volta ó verte, ou ir de espectador a algunha das túas historias e non quedar a saudar, non mo tomes a mal, non penso poñer en risco nunca máis ningún dos meus bos recordos; eso si, se algún día queres roubarme a única mala lembranza que teño de ti, doucha, non me serviu para aprender nada e está ocupando e estrando con lixo un espacio valioso que podería empregar noutros fines. É máis, mira, qué che parece se a envolvo neste texto insulso, lle poño unha cinta vermella e cha regalo?

Como unha leva

2010-10-26T11:29:00.000+01:00

Despois de anos de investigación infructuosa, e dun libro literariamente coherente pero que quedou nunha simple introducción ó vocabulario auto-emotivo, por fin parín hai unhes meses un poema que se achega un pouco máis ás miñas pretensións do "todo autoemotivo" (forma e fondo). Non sei se foi casualidade ou o principio do camiño que andaba buscando, sexa como sexa este é o fío que pretendo seguir, espero que vos faga sentir algo.

Por respeto a Camilo G. Torres e á revista Xistral, na que apareceu por primeira vez fai unhes meses, tíveno gardado antes de publicalo na bitácora. Penso que xa pasou ese tempo prudencial e xa o podo compartir cos/as que non vos fixestes coa revista (aínda que vos aconsello que a busquedes), engadíndolle unhas versións en catalán e castelán máis que apuradas polas que pido perdón antes de nada, pero que me serven a min no meu estudio do catalán namentres non atope as clases regladas que busco.

cronógrafo de levas

Como unha leva

"An intellectual tortoise
Racing with your bullet train"
All because of you, U2

hai días que esperto excéntrica coma unha leva
que baila na súa árbore despreocupada da cadea que a fai xirar
sentíndose libre da correa que lle marca o ritmo

eses días vostede sorrí
é a imaxe bébeda do meu subconsciente
e a min non me aterra que me vexa bailar enfronte
que faga análise das miñas trazadas sen cronómetro

eses días que me movo sen acougo
lene e forte coma unha leva
eses días podería miralo a vostede ós ollos
podería permitirlle esculcarme dentro

foi vostede quen me mudou de man o reloxo
así é que teño a esquerda ceibe
para movela na espiral sempre aberta
así é que bailo na moto enfiando estradas ganduxadas
e todo ten sentido coma o xirar da leva
agora
coa man esquerda ceibe do tempo

vostede ensinoume a productividade dos arrebatos de ira
e Marcuse as pulsións
así eu trato de remexer todo eso nun peto
que levo comigo nas rutas retortas
na horta que quero sachar e medrar
como parire dun mal polvo unha preciosa liberdade
rectificable e perfecta coma unha leva

Com una lleva

"An intellectual tortoise
Racing with your bullet train"
All because of you, U2

hi ha dies que em desperto excèntrica com una lleva
que balla en el seu arbre despreocupada de la cadena que la fa girar
sentint-se lliure de la corretja que li marca el ritme

aquests dies vostè somriu
és la imatge embriaga del meu subconscient
i a mi no em dóna terror que em vegi ballar davant
que faci anàlisi de les meves traçades sense cronòmetre

aquests dies que em moc sense assossec
lleu i fort com una lleva
aquests dies podria mirar-ho a vostè als ulls
podria permetre-li aguaitar-me dins

va ser vostè qui em va canviar de mà el rellotge
així que tinc l'esquerra lliure
per moure-la en l'espiral sempre oberta
així és que ballo en la moto enfilant carreteres embastades
i tot té sentit com el girar de la lleva
ara
amb la mà esquerra lliure del temps

vostè em va ensenyar la productivitat dels arravataments d'ira
i Marcuse les pulsions
així jo tracte de batre tot això en una butxaca
que porto amb mi en les rutes retorçades
en l'horta que vull llaurar i créixer
com parir d'un mal polvo una preciosa llibertat
rectificable i perfecta com una lleva

Como una leva

"An intellectual tortoise
Racing with your bullet train"
All because of you, U2

hay días que me despierto excéntrica como una leva
que baila en su árbol despreocupada de la cadena que la hace girar
sintiéndose libre de la correa que le marca el ritmo

esos días usted sonríe
es la imagen ebria de mi subconsciente
y a mí no me aterroriza que me vea bailar enfrente
que haga análisis de mis trazadas sin cronómetro

esos días que me muevo sin sosiego
leve y fuerte como una leva
esos días podría mirarlo a usted a los ojos
podría permitirle acecharme dentro

fue usted quien me cambió de mano el reloj
así que tengo la izquierda libre
para moverla en la espiral siempre abierta
así es que bailo en la moto enhebrando carreteras hilvanadas
y todo tiene sentido como el girar de la leva
ahora
con la mano izquierda libre del tiempo

usted me enseñó la productividad de los arrebatos de ira
y Marcuse las pulsiones
así yo trato de batir todo eso en un bolsillo
que llevo conmigo en las rutas retorcidas
en la huerta que quiero amelgar y crecer
como parir de un mal polvo una preciosa libertad
rectificable y perfecta como una leva

apertas varias

2010-07-19T12:38:00.000+01:00

Tiña esta entrada gardada e, como non teño ganas de falar de cousas desagradables máis actuais e que tamén teño pendentes, decidín publicala mentres a perspectiva do tempo non me dá unha visión máis optimista destes últimos meses.

Teño colgadas no taboleiro algunhas frases de optimismo consciente que me enviou o Benxamín xa hai tempo. Hai dous motivos polos que as imprimín e as colguei para ergue-la vista dos apuntes e velas xusto diante de min: un é obvio, o ben que me sentan, e o outro, que están escritas en catalá e así non esquezo o pouco que sei ata que por fin teña unhas clases decentes. Benxamín é unha especei de Tomás Meabe babélico, nos nosos encontros virtuais podo escribir na lingua que me pete, que el sempre a entende.
Hoxe déronme os ollos nunha frase que fala sobre as apertas: No deixis passar l'oportunitat d'abraçar en qualsevol moment i amb qualsevol excusa els qui estimes.

Argallando na cabeza, coas neuronas lúdicas que ceibo por momentos no tempo de estudio, e máis coas cardioneuronas (termo que acuñei con Luís estes días a conto doutra historia), decateime dun proceso recurrente nos momentos laborais de benvida ou despedida. Levo xa unhes cantos anos presentándome e despedíndome de centro en centro por Galicia adiante. Son unha chea de personalidades únicas nos seus momentos concretos interacionando coa miña propia no seu propio momento.

A pesar da miña expresividade, eu non son fisicamente afectiva. Quen me coñece sabe que só dou unha aperta cando me sae desde o fondo da alma e con extrema incontinencia (ou cando me obrigan, pero esas non contan), desto teño reflexionado moito coa Carmen Tirabicos.

Logo están os bicos. En principio os bicos semellan ser síntoma de máis intimidade que as apertas, por aquelo do contacto de partes máis sensibles e da posibilidade de rastros de babas... eso sen contar co perigo de que poidan ser dados ou recibidos en partes da cara que non estaban previstas. Pero hoxe son un rito estúpido, formalizado, un desprazamento lateral de cabezas, sincrónico e repetitivo... mágoa!

Decididamente, sinto que nunca lle dou a ninguén o que merece. Nas despedidas, recorro unha nube de xente descoñecida que me bica e á que bico nun proceso rítmico e baleiro; con sorte, no medio de todo ese ritual, igual hai alguén que daría ou recibiría un bico sentido, pero a inercia do propio protocolo impide esta posibilidade. Nalgunha ocasión marchei sen o bico de quen tería apertado de boa gana por tempo ilimitado, o tempo que nese intre penso que a cardioneurona correspondente precisa para graba-la sensación de calor do outro corpo.

Teño algunhas apertas que lembro e que espero non esquecer nunca. Unha delas, moi recente, disfruteina nun encontro casual cunha exalumna; non teño gardado o recordo dos ollos de Nerea polo bonitos que son, que tamén, senón por cómo saca a través deles todo o seu espírito, aquela aperta foi semellante á súa mirada, cálida e chea de vida. Outra aperta de fai miles de anos que espero gardar por outros miles, foi unha de Gonzalo en Ramón Ferreiro: viña desde lonxe, con toda a inmensidade dos seus brazos aberta, e sentín que xa me estaba apertando a tres metros; sen nin siquiera pecha-los ollos, podo velo vir hacia min agora mesmo coma daquela. A aperta máis extraña que recibín na miña vida foi a de Charly; supónse que era eu a que tiña que tocalo de cando en vez para dar crédito de telo enfronte, en cambio foi el, ó que sempre considerei superficial, distante e desafecto, o que me tocaba os brazos de cando en vez, como para saber que realmente eu estaba alí, e o que me apertou na despedida coma un neno perdido nun parque de atraccións.

Pero as apertas que máis lembro son as que non dei. Esas lévoas marcadas no lombo como latigazos das mans que nunca alí chegaron a tocar. Ás veces aperto cos ollos. Gustaríame saber que @s que aperto dese xeito sinten as mans dos meus ollos. Cando volvín ás Mercedes, logo de cinco anos dando voltas polo mundo adiante, temía o encontro cun par de persoas. Temía que se me escapasen as apertas, que alguén se sentira disciminado ou que os apertados se sentiran violentados pola miña mostra excesiva de cariño. Teño a sorte de ser fría, en xeral, nas miñas mostras de afecto, así que fixen un saúdo democrático e igualitario de bicos lateralizados... a igualdade nunca é equidade. Fun inxusta con todos e comigo mesma, e gardei aquelas apertas para momentos mellores que nunca chegaron xunto cun milleiro de agradecementos que nunca dei.

Fai unhes días, gardeime outro par de apertas, unha heina dar fixo, sexa como sexa, porque ten que ser e ha ser... a outra... non sei, non sei, igual despois das miñas mostras de frialdade non queira ser recibida. Perdón a ambos polo meu distanciamento, sabedes os meus motivos e sabedes que non é real.

Espero, como os católicos agardan o seu Xuízo Final, o meu momento da Xustiza Afectiva, sexa con bicos, con apertas ou de palabra. Aqueles que me tedes por unha persoa sincera e extrovertida, que saibades que estades equivocados e que, tristemente, me gardo moitas apertas que terían que ser dadas.

os mantras da Viviana

2010-04-20T11:29:00.000+01:00

Vaia, ho, por algún lado tiña que saír o asunto...

Unha das cousas que máis pracer me producen, como boa atlántica que son, é comer. E se como na casa de meus pais un domingo a contos e viño, aínda máis. O caso é que antonte, xantando, tiven unha dor horrible na xunta da mandíbula. Non podía comer, nin case falar. Tomei un analxésico e deiteime, pero nada, pola tarde volvía estar aí. Hoxe fun ó médico. Aí non hai nada. Díxome que era unha contractura e que só me podía dar relaxantes musculares que me ían dar sono... e eu apureime a soltar un non rotundo. Creo que se decatou inmediatamente sen que eu lle tivera que explicar máis e díxome con ton ameazante: pois vaite relaxando.

Hai dous motivos para a miña contractura. Unha é a contención verbal e outra a cara de mala hostia que se me queda por mor dela. Obviamente o meu rictus facial está variado. Supoño que eso afecta a tódolos músculos da cabeza. Eu non son persoa de gargallar, de feito non creo que haxa xente que lembre o son do meu riso, pero sempre sorrío. Faime ben a min e, polo que me teñen dito, á xente que me cruzo pola rúa ou polos corredores.

Ese mesmo día pola noite, apareceron Abel e Viviana pola casa de meus pais e quedaron a cear. Viviana é unha medicina que debería cubri-la Seguridade Social. O único que ten que facer é estar. A súa sinceridade absoluta ten o don de curar. Na súa conversa, as traxedias e os pecados máis inconfesables do ser humano adquiren un tinte de cantiga de escarnio da maior calidade literaria e filosófica que teña visto. Moitas das súas frases quedan na nosa memoria coma unha especie de rosario liberador. Son coma mantras, provocan imaxes mentais traxicómicas ó tempo que se reproducen as súas palabras na boca de calquera. Se digo "carracho peideiro" ou "xa o di a palabra: un porco é un cocho", por poñer un par de exemplos, río a esgalla... e de paso sírveme para lembra-lo son do meu riso. Cando repito un dos seus mantras mentalmente, parece que non hai nada no mundo que poida mancarme... igual debería cambia-lo Símbolo Puig polo Símbolo Viviana e levar algo seu no peto que me manque, en lugar do reloxo na dereita, para lembrame.

O domingo pola noite, no medio dunha gargallada colectiva a conto dun conto da Viviana, meu pai soltou: "mira, xa non lle doe nin pra rirse". Meu pai ten o don (ou a desgracia) da hiperconsciencia. Efectivamente, abrín a boca unhas cantas veces para emitir un par de risotadas guturais, desas que suben á cabeza desde o dedo gordo do pé esquerdo, e alivióseme a dor. Non hai pílula, inxección ou supositorio máis efectivo que Viviana.

Estiano, para as opos, tocábame facer unha camiseta de JJCobas (cada ano fago unha). Pero igual a fago cunha frase da Viviana. Heino pensar detidamente. Polo ben da miña saúde e a paciencia dos que teño darredor.

a neurona Heathcliff

2010-03-31T10:55:00.000+01:00

portada de Rubén Toledo para Penguin Books

O meu optimismo habitual ás veces ofende, a miña confianza no xénero humano asustaría ó mesmísimo Rousseau. Pero de cando en vez, cada dous ou tres anos, unha neurona misántropa espértaseme, coma un oso que hibernou ata marzo e se ergue con fame e celo (ía poñer "ganas de foder" insinuando a súa acepción non sexual pero... vaia, ho, xa se me escapou, perdoa Curra).

Eu normalmente non me calo nada. Normalmente vaime ben así. E normalmente, aínda que quixera, non podería controlalo. Pero no estado anormal no que me atopo desde hai xa demasiados días teño que calar. Habitualmente digo o que penso sen pensar o que digo, porque cando falo con calquera, o meu único pensamento constante é que do outro lado hai unha persoa igual a min: a mellor mostra de respecto é a sinceridade absoluta. A miña inconsciencia, desconcentración ou lentitude de reflexos, protéxeme enormemente porque cando observo algunha inxustiza a miña lingua bótase a pacer como unha ovella recén parida... así que, ó decatarme tarde... Marica non chores, e xa pasou. As veces que me decato no momento, a miña ira descontrolada pero benintencionada, pode agredir nunhes minutos, pero acostuma a non facer mal irreparable. Así que estou contenta das aparicións en escea da miña cólera benpensante e constructiva.

O problema é cando a miña neurona misántropa esperta. Entonces estou máis silenciosa que de costume. Calo e gardo a carraxe contra o xénero humano nun saqueto mal zurcido. Como non me vexo con dereito a queixarme, por me sentir xuíz e parte, calo. As miñas cellas xúntanse perigosamente e renace un rego que teño no entrecello desde hai case dez anos. Eu chámolle a enruga do Corto-Conto, porque naceu no último festival que organicei, e téñolle moito cariño porque me lembra a dónde non quero volver (pregúntome se o botox que desfigura as faces dos actores lles desfigurará tamén a memoria... probablemente non, a pesar do que poida parecer no resultado inexpresivo e bobalicón que se observa).

Nestes momentos de hiperconsciencia, poño as gafas, boto os pelos para adiante e procuro non mirar ós ollos máis que o inevitable. Sei que ofendería moito a miña mirada. Procuro que o meu cerebro se vaia na bicicleta de Dalí buscar laranxas, pero ese camiño anestésico non sirve estes días e parece que só me consola un pouco unha vella imaxe reconstruída do Jairo segando e eu rozando antes de toma-lo vermú con meus pais e un longuísimo café de contos e risas coa Mónica (a felicidade é cousa sinxela, non sei por qué lle damos tantas voltas).

Nestes tempos breves (espero) a pesares de que a carraxe me quenta continuamente o estómago, sinto un frío horrible nos ósos. É como se toda a miña natureza mudase, esa misantropía noxenta e anoxada apodérase non só da miña cabeza senón tamén do meu corpo todo... ata tal punto é así que onte pola noite vinme buscando un xersei no armario (o último xersei que tiven deillo a miña mai xa hai anos).

Non soporto a mentira. E os ocultamentos para min son un tipo de mentira máis. Non soporto a mentira allea, pero a que máis me molesta é a miña propia. Non sei se é un trauma infantil, ou unha invasión de estupidez cerebral, pero ocultar ou mentir baixo consciencia, desconfianza ou medo, provócame a sensación de que se me revolven as células. Cando me vexo enganada ou, aínda peor, cando me vexo obrigada a calar (que era eso que non lle entendía de pequena ó cura: "omisión") sinto como murchan as miñas células como esas poucas xentes que morren de acabamento sen ter sentido a vida en ningún momento. Sei que o teño que facer, porque ás veces hai cousas inevitables ou tan alleas que só acoitelan de esguello e nas que co tempo aprendemos que non debemos interferir.

É incrible, nestes días misántropos, cánta infelicidade autoinducida son capaz de ver, cántas maquinacións esperpéticas e folletinescas que asombrarían á Brönte observo na punta do iceberg das palabras alleas. Por eso estes días escollín, de entre as miñas relecturas (Alfonso enfadaríase co seu cálculo de grandes obras e días por vivir), un Heathcliff cruel e atravesado. Se noutrora puiden entende-lo seu comportamento, poida que hoxe tamén o consiga e o distanciamento provoque que a miña neurona misántropa volva durmir outros poucos anos.

Nestas circunstancias só me queda illarme na medida do posible, ler moito e cear pouco para que o estómago non lle negue ó cansancio o dereito a anula-los ataques inútiles dos remordementos nocturnos e a carraxe. Agárrome como podo ó señor Puig, ó lume da cociña de meus pais e a un cocemento de herbas de hipérico que, por sorte, xa esquecera cómo preparar.

Luís Villares Naveira: non teño nada que engadir

2010-01-17T12:18:00.000Z

Tomaivos unhes minutos e escoitai a Luís Villares Naveira.

Detrás das súas palabras non hai nin unha intención política, nin unha manipulación ideolóxica, nin unha controversia electoralista.

Non é máis que un xuíz que se ve na obriga de lembra-la Constitución e a Declaración Universal dos Dereitos Humanos. Ante esto, non hai nada que discutir, nin que engadir... non sendo que se pretenda reformar calquera destes dous documentos (o cal, por outros motivos, non interesaría en absoluto ós que pretenden atentar contra a Costitución).

Virán unhes meses de confrontacións estúpidas, manipulacións políticas e posicionamentos radicais dun bando ou doutro, raiando máis coa paixón futboleira e a fe relixiosa que coa reflexión e a lóxica. Agora mesmo vou buscar o exemplar da Constitución que me regalaron por ter nacido no 78 para levalo no bolso, e a quen me pregunte polo meu "posicionamento" ensinareillo. Nada máis... e nada menos.

Pdt.: Agora si teño algo que dicir

Non vou publicar o comunicado que a Consellería nos enviou, eso déixollelo ós sindicatos que, imaxino, tomarán as medidas oportunas ante unha misiva semellante no día antes de un paro convocado (lémbrame moito a algo que sucedeu fai unhes anos e gustaríame que houbera unha resposta democrática e aleccionante coma a que houbo daquela). Pero o que si podo publicar, facendo honor ós meus dereitos e liberdades é a miña resposta que supoño, non será lida (pero é que o correo que a Xunta puxo a disposión pública para alegacións ó borrador seica está colapsado!!)

Estimad@s Srs.:

En primeiro lugar, necesito dicirlles que este comunicado tiña que ter chegado xa hai días, dado que @s docentes fomos @s últim@s en recibilo e, coido, estamos directamente afectad@s. En cambio, paréceme que facer chegar ás nosas mans o borrador hoxe 20 de xaneiro, víspera dun paro legalmente convocado, é pouco menos que sospeitosamente coercitivo. Se o motivo de enviarnos hoxe o borrador é que vostedes pensan que imos ir a un paro laboral sen coñecemento dos motivos... permítanme dicirlles que é claramente insultante.

Por sorte, xa moit@s de nós nos fixemos con el hai tempo, xa o lemos e xa o comentamos.

En canto á constitucionalidade do borrador á que aluden no seu comunicado, discrepo radicalmente. Espero que estean vostedes convenientemente aconsellados por xuristas competentes para defender que a libre escolla de nais e pais da lingua na que han recibi-l@s alumn@s o ensino obrigatorio non atenta contra os artigos 9, 10 e 14 da Constitución, nin contra o artigo 2 da Declaración dos Dereitos Humanos, nin contra o artigo 8 da Carta Europea das Linguas Rexionais e Minoritarias.

En Galicia, o plurilingüismo xa existe, desde fai séculos, de feito, desgraciadamente tintado ata aínda hoxe dunha triste e degradante diglosia, que, segundo tódolos documentos anteditos, debe ser combatida por tódolos medios posibles, polas institucións públicas, particularmente as educativas.

En canto á aprendizaxe de linguas estranxeiras:
Primeiro, toda a comunidade educativa e a sociedade en xeral recoñece as carencias no coñecemento de linguas estranxeiras.
Segundo, en ningún caso debe considerarse no ensino obrigatorio ás linguas estranxeiras ó mesmo nivel que as linguas oficiais.
Terceiro, a insistencia do borrador na importancia da lingua inglesa é empobrecedora, simplista e, atrévome a dicir, favorable á colonización lingüística e cultural.
Cuarto, en ningún caso se fai alusión á posibilidade da aprendizaxe de ningunha das outras linguas do estado, que contribuiría á cohesión e intercambio dentro deste.
Quinto, o profesorado si está preparado para incluír linguas estranxeiras nas súas programacións, un exemplo clarísimo somos @s profesores de FP, que convivimos a diario e con toda naturalidade con un vocabulario técnico en linguas diversas.

Espero que estes apuntamentos contribúan nese "proceso ilusionante que principiamos agora" ó que vostedes aluden.

Agradezo de antemán a súa atención e agardo que a xornada de mañá se desenvolva coa normalidade que a democracia esixe (Capítulo II da Constitución vixente).

Wittgenstein

2009-12-20T09:53:00.000Z

Me contaron que estabas enamorada de otro
y entonces me fui a mi cuarto
y escribí ese artículo contra el Gobierno
por el que estoy preso.
Epigramas, Ernesto Cardenal

Igual que Cardenal, cabréome por X, escribo sobre Y... e probablemente me prendan por eso

Xa levo unhes días que me da voltas pola cabeza este home. Repasei algunhes datos sobre a súa obra e algunhes outros sobre Russell e algunhas teorías máis da linguaxe.

A nosa cabeza garda traslumbres dos coñecementos adquiridos ó longo dos anos e non empregados a diario de dous xeitos: o modo inconsciente e a caricatura.

No modo inconsciente, estamos empregando eses coñecementos sen decatarnos e, problablemente, naqueles aspectos da vida nos que non esperabamos facelo. Eu decátome, moi de vez en cando, de que nas conversas e na docencia me afecta Wittgenstein, en moitos casos o meu cerebro preocúpase máis de cómo digo algo para que se entenda ben que dese algo que digo. Nos meus tempos na vida pública cheguei a sentirme traidora a pesares de non mentir nunca, sabía que a maior parte dos meus interlocutores acaban sucumbindo ás miñas verbas porque carecían deses coñecentos sobre a linguaxe cos que eu manipulaba as conversas. Cando deixei a política, unha das miñas "autopromesas" foi a de nunca volver empregar aquelas artes para o meu propio beneficio e, na actualidade, prácticamente só as emprego na resolución de conflictos alleos e, sempre que poido, coas cartas á vista.

No modo caricaturesco, gardamos eses coñecementos como unha lembranza infantil, como un debuxo bidimensional de cores planas e básicas, como unha palabra no noso índice mental. Sabemos que un día, fai tempo, aprendemos aquelo, resúltanos familiar, sabemos que non puido desaparecer completamente do noso cerebro e, nese anceio de recuperalo, tratamos de recompoñer os camiños que nos leven a lembralo, coma un cubo de rubik de neuronas estúpidas. Sobra dicir que a maior parte de nós fracasamos no intento. No meu caso, gustaríame saber por qué non gardo as reflexións de Wittgenstein nese primeiro caixón donde me atopo cada dous por tres co rosario en latín ou cos usos das luces de néboa ("niebla densa, lluvia intensa, nubes de humo y polvo, copiosa nevada").

Na miña teima rosseauniana e inxenua (recoñézoo, pero non me importa que ós demais lles desagrade) de que hai moitos malos actos pero poucas malas persoas e unha inxente cantidade de ignorancias e infelicidades autoinducidas, imaxínome a resolución dun conflicto sen victimismos nin esmolas vitais, sen concepcións preconcebidas do "outro", sen posicionamentos iniciais, sen fins esquilmando medios...e conclúo, SEI SEMPRE, con maiúsculas, que ese conflicto, sexa cal sexa, se resolvería.

Logo a min chamaránme inxenua, incluso infantil, e haberá quen afirme que son "boa persoa" só por eso (como algo negativo, preocupante e penoso) e oirei "camisas de once varas", "avogada de causas perdidas", "en tódolos saraos" e outras tantas frases refraneiras e simplistas coas que se desprecian os actos alleos ocultando a covardía propia. O que me gustaría saber é se xulgarían do mesmo xeito a Wittgenstein ou a Russell (igual si, porque non dirixen ningún equipo de fútbol).

Na maior parte dos conflictos cos que me atopo, eu non teño nada que perder. Por eso non son violenta e digo o que penso sen pensar o que digo e, aínda que procuro non ofender, ás veces ofendo (pero na maior parte dos casos, quen se sinte ofendido pola miña sinceridade, non me supón respecto). E tamén por eso, porque non teño nada que perder, me resulta triste que me chamen inxenua, ou inexperta ou que aludan a unha certa ignorancia miña de sabe dios qué cuestión para escuda-la súa ausencia de argumentos cos que rebaterme ou para evitar poñer sobre a mesa a verdadeira motivación do conflicto. Se queredes saber cal é o meu punto de vista sobre esta xente, lembrádevos de "libertaria".

Ante esa casca eu non podo facer nada. Calar e, a poder ser non escoitar, para seguir gárdandolle respecto a quen me vén con falacias... normalmente non o consigo, pero sérveme para rañar nos debuxos planos da miña memoria unha lembranza sobre Wittgenstein e subila ó primeiro caixón das miñas neuronas. Ó final vou empezar a sentirme parte beneficiaria do conflicto por algo máis que pola roupa salpicada de zurro que metín onte na lavadora.

2009-12-05T08:13:00.000Z

Ante a inclusión no anteproxecto de lei sobre a economía sustentable das modificacións lexislativas que afectan ó libre exercicio das liberdades de expresión, de información e o dereito de acceso á cultura a través de Internet, @s xornalistas, blogueir@s, usuari@s, profesionais e creadores de Internet manifestamos a nosa firme oposición ó proxecto, e declaramos que ...

1 .- Os dereitos de autor non poden estar por riba dos dereitos fundamentais dos cidadáns, incluíndo o dereito á privacidade, á seguridade, á presunción de inocencia, á tutela xurisdicional efectiva e á liberdade de expresión.

2 .- A suspensión dos dereitos fundamentais é, e debe seguir sendo, unha competencia exclusiva do Poder Xudicial. Nin un peche sen unha sentenza. Este anteproxecto, ó contrario do disposto no artigo 20.5 da Constitución, pon en mans dun corpo non xudicial, un organismo dependente do Ministerio de Cultura, a potestade de poder impedir o acceso dos cidadáns españois a calquera páxina web.

3 .- A nova normativa vai xerar inseguridade xurídica en todo o sector tecnolóxico español, prexudicando unha das poucas áreas de desenvolvemento e futuro da nosa economía, dificultando a creación de empresas, introducindo barreiras á libre competencia, e trabando a súa expansión internacional.

4 .- A nova lexislación proposta ameaza ós novos creadores e dificulta a creación cultural. Coa Internet e os sucesivos avances tecnolóxicos democratízase drasticamente a creación e emisión de todo tipo de contidos que xa non veñen principalmente das tradicionais industrias culturais, senón de moitas fontes distintas.

5 .- Os autores, como todos os traballadores teñen dereito a vivir do seu traballo con novas ideas creativas, modelos de negocio e actividades relacionadas coas súas creacións. Tentar de soster con modificacións lexislativas unha industria anticuada que non sabe adaptarse a ese novo ambiente non é xusto nin realista. Se o seu modelo de negocio se basea no control das copias dos traballos e na Internet non é posible sen violar os dereitos fundamentais, haberán de atopar un outro modelo.

6 .- Cremos que as industrias culturais precisan para sobrevivir de alternativas modernas, eficaces, cribles, accesibles e que atendan os novos usos sociais, en vez de limitacións tan desproporcionadas coma ineficaces para o fin que afirman perseguir.

7 .- Internet debe funcionar libremente e sen interferencias políticas patrocinadas por grupos que buscan perpetuar modelos de negocio obsoletos e impedir que o coñecemento humano siga sindo libre.

8 .- Demandamos que o Goberno asegure por lei a neutralidade da rede en España, ante calquera presión que poda ocorrer, como un marco para o desenvolvemento dunha economía realista e sustentable para o futuro.

9 .- Propoñemos unha reforma real dos dereitos de propiedade intelectual co fin de: retornar á sociedade o coñecemento, impulsar o dominio público e limitar os abusos das entidades xestoras.

10 .- Nunha democracia as leis e as súas modificacións deben ser aprobadas despois do debido debate público e de ter consultadas todas as partes implicadas. É inaceptable que se fagan modificacións lexislativas que afectan os dereitos fundamentais nunha lei non orgánica e que trata de outro tema.

teño unha sorpresa

2009-09-10T10:54:00.001+01:00

Agora xa non digo "teño unha sorpresa" cando me atopo con alguén que supostamente me coñece ou que supostamente se alegraría de que eu cumprira o único soño material que tiña desde nena. Non o fago porque a sorpresa á que apuntan todos non é a sorpresa que eu quixera levar. Son esas pequenas cousas que me demostran que a miña intimidade está a bo recaudo ("intimidade": moitos saben moito de ti, pero poucos te coñecen un pouco). Vamos, que agora digo "teño unha moto" e evito decepcións nas miñas expectativas e nas dos demais. Fun consciente de que sempre se decepcionan expectivas o día que alguén moi próximo me insinuou que formarme despois do bacharelato era un xeito de vaguear e evita-lo traballo.

Cando estabamos na Facultade gustábanos pedir un café a soas nun bar e abri-lo caderno para escribir (ou apuntar nunha servilleta, mesmamente).

Daquela, creo, sentiamos a necesidade, nunca expresa por suposto (eramos "parias de la tierra"), de amosa-lo noso virtuoso don do discurso e a palabra a todas horas e en calquera oportunidade, en particular entre a vulgar plebe (repito, nunca recoñecido expresamente) á que pretendiamos dirixirnos a modo de bard@s.

Agora decátome de como, cos anos, sometín a miña verba ó decoro do diálogo empático. Agora penso que aquela pose sibarita e pouco menos que pedante non era máis que unha careta do complexo de inadaptación social, dunha segreda vergoña de ser diferentes.

É agora cando me dou conta de que non necesito disfrazarme do que son (e moito menos do que non son) e disimulo neste bar cun libro aberto coma unha estudiante máis das academias que proliferan nesta avenida.

Probablemente este sexa o momento perfecto. A quén lle importa se cos meus trinta anos prefiro mercar unha motocicleta que un carricoche, se emprego os motores dos que vivo como escusa poética para non renunciar a ningún espello de min, se prefiro a danza impúdica con saias curtísimas a unha hipoteca de seguridades impostas, se prefiro sachar hortas alleas a inaugurar balados propios como mexadas territoriais de cans.

Hoxe é o momento perfecto. O de non ensinar a ninguén máis que polo xusto xornal, de non ser máis nin menos nin diferente nin igual, de acompañar libremente ó meu compañeiro libre, así queira ficar ou marchar. Quén me vai dicir, quén me vai soprar... nada máis que un aire ceibe que me torne da calor que xa non me pode abafar (♫).

Agora que ningún momento é lene nin desprezable, que cada minuto é un fin en si mesmo, unha conversa cun veciño de viño e feira igual que unha conferencia de Peter Brook, unha canción comercial nun pub cos ollos da Mónica do outro lado do vidro igual que a melodía máis absoluta de Mahler, unha loita coas curvas do Cebreiro igual que unha escalada a Notre Dame.

Taru e a discriminación positiva

2009-05-21T07:59:00.000+01:00

Esta é unha entrada que escribín na rede de Cabozo (que por certo vos recomendo) sobre Taru Rinne, é breve pero intensa. Perdonai a inxente cantidade de sutilezas verbais que adornan o texto (Curra, non me reñas, é que hoxe levanteime moi Puig)

Taru Rinne

Taru é, ata o momento, a mellor pilota da historia das motos. Corría con moi poucos medios, pero daquela, aínda se podían ter bos resultados así. A súa carreira rematou cando Míster Ecclestone de los Coj. lle enviou unha carta, mentres estaba lesionada, decíndolle que a botaba do mundial porque non conviña que estivera alí (así como te lo cuento)... algunhes pilotos sentían encollemento de huevos e escozor anal cando esta tía se lles poñía por diante; lembro particularmente o caso de Míster Aspar, que se tirou encima da moto coma un tolo cando viu que Taru lle arrebatara a pole.

Actualmente hai campionatos de mulleres, o que me ten tanta lóxica como as listas paritarias e demais insultos de discriminación positiva, tendo en conta que no motociclismo de velocidade (o trial, por exemplo, é outra historia), contan máis a intelixencia, a habilidade e o valor que o músculo. Pero claro, sucede o mesmo que coa paridade, mellor que as femias compitamos entre nós, así entretéñennos comendo migaxas mentres eles ostentan o poder real alardeando de bandeiras pseudo progresistas e esgrimindo un respecto hipócrita que, pola miña parte, poderían meter polo "oasis no deserto".

libertaria

2009-03-06T08:34:00.002Z

Lady Godiva, John Collier

só preciso a miña felicidade e a liberdade de todos
por iso hai veces que non podo dicir publicamente o que penso
porque atenta contra as construccións vitais de pseudofelicidade dalgunhes
e contra todos aqueles que se proclaman adalides da liberdade
por eso non podo dicir publicamente que as cuotas femininas me parecen unha degradación hipócrita das nosas capacidades
e que cada un fale na lingua que lle pete, sempre e cando non lle digan ós demais en qué teñen que falar
porque, entonces, diríanme, ti non eres feminista
porque entonces, diríanme, ti non eres galeguista
e logo situaríanme "no outro bando"
(e caería na estúpida trampa de xustificarme... aínda que tente evitalo, caio moitas veces)
porque a xente para vivir precisa simplificar o mundo en dicotomías
un adolescente maduro é o que logra discernir entre as dicotomías que os adultos se impuxeron hai séculos para madurar
é máis fácil catalogar que respectar
dividir a humanidade en navetas clasificadas que comprender os porqués dunha soa persoa
as dicotomías clasificatorias son cómodas e seguras

cando tiña dazaseis anos, cría na dictadura do proletariado
cando tiña dazaoito, os meus amigos comunistas desprezaban a miña militancia socialista
cando tiña vinte, estaba exiliada na Bretaña dos insultos dos que se sentían á miña dereita, dos desprecios dos que se sentían á miña esquerda e da miña propia incómoda presencia ante aqueles que murmuraban "xa cambiará"

e cambiei.
volvínme libertaria, porque libre non sei se o darei sido nunca
e se alguén me pregunta cal é agora a miña ideoloxía, direi que libertaria, e entonces han quedar pensando
porque non hai ningún partido político, ningunha asociación, ningunha causa
que se declare libertaria unicamente
pero saberán
que se me impoñen a min por diante de outros
irán contra a miña "ideoloxía"
que se impoñen algo meu a outros
irán contra a miña "ideoloxía"
que se impoñen, simplemente,
irán contra min

e eu non hei ir contreles
só escribirei o que me pete, donde me pete e cando me pete

...no debieras tratar de volver

2008-12-21T11:32:00.000Z

Non sei cómo cheguei ata aquí.

O primeiro que recordo foi a Álex Sampayo, pero supoño que algo antes me levou ata el. Poida que, ó ser tan cedo, se dispuxeran en rea os mecanismos inconscientes da miña caixa forte. Pode que fora consecuencia da semana que pasei en Compostela facendo plans de reencontros varios, ou a voz familiar e aloumiñante de Ricardo do outro lado do teléfono, ou as fantasmas que se me atravesaban na rúa mollada do Atlántico á beira do Jandro indiano máis apresurado do mundo, ou poida que fora Marcial, o conserxe do meu novo instituto, cargado de arte por compartir, que cada día me aguilloa cunha nova inquedanza dun tempo meu que xa non é pero que el me devolve.

O caso é que Sampayo (xa vos digo que non lembro nada antes) me levou a Marcos e Marcos a unha páxina na rede chea de nomes e caras arremuiñándose en recordos dóces e inconexos.
Din que o roce fai o cariño, pero o tempo e a distancia narcotizan os antigos encontros, alivian as antigas frustracións e tornan lenes tódolos rencores. Desto falo sempre cando alguén me pregunta por Pepe Blanco. E este é o único sentimento afín a tódalas miñas lembranzas. Un "qué máis da, se xa pasou" (..."agora xa foi, Marica non chores").
E foi bonito todo aquelo... que non quixera revivir nunca. Non sei cómo fixen o que fixen daquela. Agora seméllame tan alleo, tan borroso, como se non o tivese vivido eu mesma. E, ó tempo, tan nítido e tan íntimo, como se me tivese marcado para sempre. En todo caso, estivo ben.
Probablemente, esa neblina que rodea aquel tempo é a que esta mañá, mentres todos durmen, empurra a miña busca de antigas sensacións.

Parei nos Magical Brothers. Nun vidro escachado de susto no Clavi e a sensación pegañenta do gintonic verquido nos xeonllos. Os meus xeonllos teñen vida propia en según qué circunstancias.
Todos aqueles cruces de camiños, aquelas conversas de química forestal involuntaria, aquelas personaxes paralelas que eu creaba nos regresos baleiros de Compostela quedan aí, gardadas na caixa forte dun recanto do cerebro por non seren escritos (ou non seren ben escritos), para días coma este, no que a néboa e a xeada as aclaran á vista e as quentan, en contra de todo prognóstico meteorolóxico.
É curioso como o tempo e a distancia agudizan os sentidos secundarios e a xente que pasou se volve olfato, tacto e gusto. Neste intre lembro o cheiro a fritanga dun bar no que quedamos a Mónica, Jorge, Luís e eu; o tacto pegañento aquel da tónica e a xenebra na mesa de mármore do Clavi (consecuencia dun deses meus infrecuentes e incómodos arrebatos de timidez); o sabor a humidade do alfanjor arxentino do Chimichurri pedíndome escapar de Juanma a Corme.
Non teño ningunha excusa para o reencontro. Por sorte con algunhes non me fai falta, por eso quixen empezar por Ricardo, el sempre me fai sentir ben. Fai uns anos, intentei esto mesmo e foi un fracaso incómodo. E cando a única motivación é intentar algo, ínzame o corpo unha extraña perguiza, neste caso, acompañada da voz de Alberto cantándome a Sabina: "al lugar donde has sido feliz no debieras tratar de volver", que de paso trae a colación (nunca me gustou esa palabra) un poema de Félix Grande que vou traducir, por ver se me aclara algo mentres o destripo.
Teño seis meses por diante e sesenta quilómetros, sempre tempo e espacio, para decidir se facerlle caso a Alberto ou arriscarme coma sempre.

Para non variar, acto seguido desta palla mental, apareceu o Jandro coa Casualidade da man a modo de páxina: flocos.TV, recoméndovola. A min fáltanme algunhes títulos aínda pero espero que vaian chegando. Mentres, aí vos deixo O Matachín:

ou tamén...

MOFA E BEFA FOREVER!!!

memoria de Monforte (I)

2008-07-21T20:06:00.000+01:00

Teño moitos asuntos pendentes co último mes: a traducción-despedida de Pirsig que lles prometín ós meus alumnos e o ata logo de Vilalba, a bandeira contra os gardarraís que levaba Pedrosa, o éxito épico de Abel nas opos... pero os meus días en Monforte úrxenme dun xeito case visceral, non creo que vos dea transmitido o que sentín, pero quizais consiga contaxiarvos minimamente aquelas sensacións coas notas reelaboradas do meu caderno-memoria (ese que debe roubarme quen me queira facer mal de verdade). Necesitaba aquel encontro como o aire, e son consciente de que naqueles días respirei a pleno pulmón. Hoxe todo aquelo xa parece un soño longo deses que che fan cambiar por dentro ou retomar o que perderas no camiño.

Celta

A semana anterior metín no bolso algúns poemas da Pessarrodona e aquel microdiccionario de catalán que comprara con Bea en Barcelona, para irme reafacendo á lingua durante as esperas das opos. No traxecto a Monforte viñen escoitando música de Ja t’ho diré e Adriá Punti para lembrar os seus sons. Así que hoxe non era o “gran” día: ó chegar á casa da cultura (tarde, porque me perdín, como en tódolos inicios das grandes viaxes), pensaba máis no reencontro coa Unión Libre e co catalán, que no programa que me agardaba nesta xornada.

Meg Bateman soaba a Arwen e volveu noite fresca a mañá do sol do Sur. Fíxome agatuñar polas escaleiras á beira da estrada que ela describía na parálise do tempo xeolóxico. Falounos timidamente do sentir distinto en cada lingua, dou fe de que é verdade, por eso hai veces que non sabemos chamar algunha cousa máis que cunha soa palabra, incluso nunha lingua que nos sexa allea (por eso eu lle chamo “batimón” a calquera edificio grande, triste e feo, como sentín en Breizh a vista do meu primeiro bâtiment). E falou das tumbas na Illa de Skye, dos vellos que levaban con eles a súa lingua en extinción e o universo todo que ficaba morto debaixo dunha lousa.

Fun xantar soa. Estaba contenta de estar soa. Tiña todo o tempo do mundo para pensar no que este tempo e este mundo non me deixan pensar. Atravesaba as rúas de pedra coma se nacese un trevo en cada pegada, e cos ollos altos mirando cada edificio coma se me fose alleo, aquela costume que collín en Lugo o verán do meu retorno bretón. Alegreime de que Alberto non puidera vir xantar, igual que me alegrei de puidera vir tomar o café despois, igual que me alegrei de tódalas cousas que me pasaban e igual que me podía ter alegrado do que non me pasou. Estaba igual alegre, simplemente.

Nolwenn Korbell trouxo as avoas na lingua, verdade universal que eu xa aprendera da Madriña que fala engorde, e non a modiño, que pide unha cousa que se viva, e non o suficiente. Nolwenn ía namorándonos coa nosa total consciencia mentres sinalaba no aire coa man cada un dos cabos da Bretaña en cada momento que mentaba Breizh, alumeaba en cada faro e apertaba a terra toda que quedaba dentro daquel marco. De cando en vez eu vía a Sonia: música, teatro e a pintura que elas son en presencia simplemente. E por suposto vía a Terra Cha bretoa que teño pendente co meu chairego… e apareceu a consciencia da maxia daquela sala, na que cada ollo e cada orella eran a lente dun proxector de imaxes novas e vellas.

Soïg Sibéril pousou a música para o canto bretón de Nolwenn, que xa estabamos agardando con impaciencia desde dúas horas antes, tempo que aproveitei para parir unha unidade didáctica de Xestión Electrónica Diésel (a cal por certo me caeu na encerrona, foi a primeira bola e xa non necesitaba máis, sabía que fora construída coa ilusión daquel primeiro día). Estaba case en front row, non quería perderme nin un só xesto, enormemente impresionada por aquela muller e por tódalas mulleres e homes que trouxera canda ela. Ó saír presentouma Carmen, o meu francés voara e non souben disimular a súa ausencia, nin as palabras máis básicas (cando levaba toda aquela tarde pensando en francés)… coñezo ese síntomas: a nena tímida e calada que fun un día do que apenas teño acordo (e pouca xente que o acredite) vén de cando en vez a atarme a lingua e saírme polos ollos, antes resultábame molesta, inoportuna sempre, pero agora sei o que quere dicirme cando aparece e case pido por ela a diario.

respostas varias

2008-05-18T09:12:00.000+01:00

Estou preparando a traducción dun fragmento do Zen e a Arte do Mantemento da Motocicleta no tempo que agardo a que o Jairo saia das sesións de rehabilitación. O fragmento fala de certos aspectos ético-filosóficos nos talleres.
Todo esto vén a conto porque nos últimos días parece que todo o mundo me fai a mesma pregunta, sempre desde unha posición diferente pero sempre a mesma, sexan vell@s coñecid@s da miña etapa humanística, sexan nov@s coñecid@s do instituto (-tuto)... @s que xa nunca se fan esa pregunta ó respecto da miña traxectoria son @s que me coñeceron antes de ser maior de idade, cando eu era potencia de todo o que logo fun e que viron en min unha convivencia pacífica da arte e a ciencia... Agora que trato de retomar aquela convivencia... podo dicir que é de todo menos pacífica. Martín tiña razón cando me dixo que ía levar moitas hostias cando caera no "mundo real", e non hai día que non lembre aquela conversa. A estas alturas xa son dabondo consciente de que non me teño que xustificar, pero si que hai xente que merece resposta, porque apareceron despois da hecatombe do 94 e porque lles teño aprecio e sei do seu hacia min.

Antes de dar respostas, ou intentalo, vou facer unha análise impersoal e xeralista dos motivos polos que eu coido que me fixeron esas preguntas, sempre referíndome á xente que merece resposta polo afecto e o respecto desde o que me consta que surxiron:

Creo que @s feministas me ven como unha punta de lanza, como un experimento, e queren saber se non perdín os meus ideais e ata qué punto a loita diaria está afectando á miña autoestima. A resposta é sinxela. Se fracaso non ha ser por ser muller, porque entre o profesorado de mecánica non existen (ou alomenos non se demostran) os prexuízos que vivín no taller. Boa mostra desto é a miña compañeira, respectada e admirada por alumnos e compañeiros actuais e antigos, completamente integrada desde xa fai anos (antes de que ó ZP se lle ocorrese impoñer a paridade)... e non tivo que disfrazarse de machorro, nin cambiar o seu discurso, nin facer esforzos sobrehumanos para facerse respectar. É boa no seu traballo e punto.

Creo que @s profesores de mecánica se preguntan se estou no lugar axeitado, axeitado para min persoalmente, non por ser muller, senón por ter unha traxectoria persoal particular, refírome en concreto ó meu pasado humanista. Aquí observo dúas cuestións fundamentais: por unha banda a dicotomía permanente da arte e a ciencia e, por outra banda, o habitual complexo das titulacións superiores. Á primeira cuestión hei de respostar que os motores me abren unha porta inmensa á creación literaria, e que no taller atopo debates ético-filosóficos inxentes a diario, xa sen nomear os meus proxectos de traducción dun libro de filosofía e mecánica e unha historia de JJCobas. Esta primeira resposta serve en parte para a segunda cuestión. Probablemente pensen que o meu talento sería mellor aproveitado noutras materias, que ademais se supoñen mellor consideradas socialmente, como a historia ou a literatura (a filosofía non conta, porque non está ben considerada: molesta) e para as que tamén me supoñen mellor formada. Pero eu penso que, desde donde estou hoxe, disfruto máis de todo (escribir e pensar) e podo aportar máis á mecánica e ás humanidades (traducir e historiar) aparte de cubrir a miña necesidade constante de sentirme aprendiz, e evitar emocionarme cada minuto ou involucrarme persoalmente con cada un dos meus alumnos (o cal resulta agotador en extremo para todos e non favorece a ninguén). Quizais, quen me vexa fóra de lugar, debería botar contas da miña inexperiencia asemade doutras circustancias personais que teñen pouco que ver cos estudios que me preceden... ademais de decatarse de que o seu traballo é marabilloso e de que os seus coñecementos non están por debaixo de ningunhes outros.

Creo que, con todo o que acabo de escribir, @s humanistas, se dan xa por satisfeitos, porque acaban de descubrir que penso máis (ou mellor, ou diferente), que escribo máis (ou mellor, ou diferente) e que, desde logo a miña paixón humanística se ve moi favorecida polas miñas actuais circunstancias: non existe intercambio "económico", investigo e creo, dentro das miñas capacidades e posibidades, libre en campos novos, sen agardar outro beneficio que o de saber máis e participar do mundo real (ese que Martín dicía, fóra do respetuoso debate umbilical do coñecemento etéreo).

De entre tódalas cuestións plantexadas nestes últimos días teño que agradecer dúas en especial: a de Eva, exposta nesta mesma bitácora, e a Sergio, disparada "a traición" no departamento. Hai pouca xente que me deixe sen palabras, ou que me plantexe preguntas que non me respostara xa estructuradamente nos meus autodiálogos. Ás veces teño que ir buscar quen me deixe sen voz (léase química conversativa agrícola), pero vos viñestes a min no lugar preciso e o momento axeitado. Gracias.

motomecánica

2008-04-12T10:07:00.000+01:00

DailyMotos.TV é unha canle de televisión na rede adicada en exclusiva ás motos. A súa programación aínda non é moi extensa, pero, a parte de entrevistas moi interesantes e reportaxes de marca, ten un programa de introducción á mecánica de motos dirixido por Juan Manuel Requena que vos gustará tanto a moteir@s noveles como a estudiantes de mecánica, xa que non resuta fácil atopar vídeos didácticos de mecánica de motos e, por moi básicos que sexan, os poucos que haxa serán ben recibidos.
Aí vos van unha présa deles:
buxías:

cadeas:

filtros de aire:

Xa que estamos, tamén vos vou recomendar outra páxina de técnica introductoria: http://www.mundofree.com/burnout/tecnica/submaest.htm

páxina orgánica

2008-02-06T18:33:00.000Z

Estaba debatindo con Iván Mouronte sobre politización da arte e dereitos de autor na súa bitácora (imouronte), como consecuencia de terlle pedido unha ilustración dun puño para unha futura entrada. Nos comentarios atopei unha páxina que se chama docencia compartida, e nela outra (as miñas buscas caleidoscópicas son marabillosamente sorprendentes). Esta última páxina convirte as dirección url en plantas.
Esta é a planta de Congostras:
Nin que dicir ten que me puxen a mirar as "plantas" que xermolaban das miñas páxinas favoritas (as cales, por certo, vos lembro que están á vosa dereita en VENCELLAD@S).
As que máis me gustaron foron as de Unión Libre (que ten un bichiño voando e todo):
...e tamén as de Eva

...e Pablo que, curiosamente teñen un asombroso parecido:
Se queredes saber qué planta agroma da vosa páxina, visitai: Organic HTML

voar e bailar

2008-01-31T12:05:00.000Z

foto: Jairo G. Novo
Este é un vencelliño que nos atopamos o Jairo e eu na Ponte da Estación.
Os vencellos conseguen voar distancias moi longas,
pero se se pousan no chan logo non dan alzado o voo de novo.
Este aprendeu a voar desde o chan en Santa Comba,
en contra do que a súa natureza dictaminaba.
O que non sabemos e se se volveu pousar algunha vez e,
se o fixo, se volveu ascender ou se lle esquenceu o que aprendera
...ou se se quedou bailando no chan

FZR

Non sendo que che guste berrar, non é moita a conversa que podes ter nunha moto en marcha. En troques, pasas o tempo percibindo cousas e meditando sobre elas. Nas vistas e os sons, no estado do tempo e cousas que lembras, na máquina ou a paraxe na que te atopas, pensando relaxada e prolongadamente sen que te apuren, sen sentir que estás a perde-lo tempo.

Robert M. Pirsig no Zen y el Arte del Mantenimiento de la Motocicleta.

O 95 fora un ano deses de replantexarse a vida, de asumi-los cambios traumáticos e sacarlles partido. Xa me decatara de que as carreiras quedaban cada vez máis lonxe e o meu subconsciente estaba a mutar. Esquecín os cronómetros e as trazadas. De súpeto, descubrín no outono que trocara o martirio por unha alegría inmensa e contaxiosa. Foi o ano das conversas de viño e castañas tras da cociña, da creación do peto das esencias sen esquecemento para converter en familia a un par de pilotos que fóra das carreiras quedaban no limbo e merecían afectivamente a pena, do concepto de “mestre” que Darío e Tonio (o meu primeiro e insuperable alumno) me ensinaron, de Gonzalo, do primeiro poema… e dos quilómetros de xeadas e raiolas de sol na FZR.

Este luns fun con Álvaro de ruta. Volvín senti-las horas como minutos, volvín disfrutar das cores e os olores, inocente e sen preocupacións, desenrugando as marcas que o tempo mancou no corpo e no espírito, sentindo, soñando e pensando libre como no 95. Non precisaba engana-lo cerebro co locus amoenus de Cardedeu, nin fuxir, nin madurar, nin asumir. Coa caixa torácica aberta para a autopsia das sensacións inmediatas.

Deume tempo a botar de menos ó Javi, e tamén ó Carlos e ó Manel, claro. Pero sobre todo ó Javi e a FZR e aquela conexión muda para decidir entregarnos sen medo a unha curva, ou reducir case a cero e respirar unha paisaxe. E os cafés de xeonllos tremendo. E a xeada branca á beira da estrada.

Durante anos pensei que non daría atopado nunca un compañeiro de viaxe á súa altura. Un compañeiro de silencios cómodos e sorrisos abertos, simplemente. Así que lle teño que agradecerlle a Álvaro que me achegase de novo esa sensación de moto (pregúntome se para a moto teño tamén unha expresión particular, como aquela que identificou Rosa cando me dixo “tes cara de Charly”).

O outro día, cando paramos para dar a volta e que non nos collesen moi lonxe a noite e o frío, lembro que me custou erguer a cabeza e contemplar a paisaxe. Agora, vexo naquel impedimento iñoto unha metáfora das mentiras responsables ás que me aferro para non ver máis alá das obrigas que me corresponden. Se levanto a vista ás montañas igual me atopo cos meus desexos máis fondos… e igual ofendo tanto darredor que me ofendo a min mesma. Supoño que será mellor pousa-los ollos en territorio controlado.

Estaredes pensando que me é impropio este arrebato de conformismo, e máis aínda cando estou a falar de experiencias liberadoras. Pero eu vexo esto con máis pinta de análise que de conformidade, como unha reestructuración da carta de dereitos e deberes que non fai máis que darme ritmo para bailar subida ó muro fronteirizo entre as obrigas e os anceios. E bailar évos ben mellor que facer equilibrios!

beleza bucólica... e pastoril

2007-10-29T10:30:00.001Z

Con esta foto vou inaugurar unha entrada adicada a deseños varios e curiosidades que me fun atopando por aí e que gardei sen saber ben para qué...
Non vou facer comentarios, ¡pero quero que quede claro que ningún dos deseños que vou colgar aquí son froito do "blister-tunning" consumista!

A moto de Raikkonen: Iceman II, Harley + Ferrari

Máis extravagancias americanas: 25 Shelby

"Con cariño para Elena", un motero solidario sobradamente coñecido

Buenafuente séntase nunha Vespa

Atendendo á túa petición, "vmb" (xa ves que respecto o teu anonimato, JaJa), aí vai esa animalada de bicha: a Dodge Tomahawk

Indicado, Preciso e... Darío

2007-10-26T13:23:00.000+01:00

Fai máis de tres anos que Indicado e Preciso viñeron pola casa, pero eu daquela non sabía o seu nome e pareceume rara a súa visita. Xa me atopara con eles noutras ocasións e eu sempre pensei que eran da arquicoñecida familia dos Casuais “de toda la vida”. Creo que Claudio e Carmen, e igual Camilo (que me daba tanto medo como o Sr. Puig cando era secretario do meu instituto –tuto), tiveron algo que ver con que aquela mañá me chamase Darío para pedirme uns poemas.

[Nota para @s moteir@s: Que me chamara Darío Xohán Cabana para pedirme uns poemas é algo así como se me timbrara Pedrosa para ir dar unha volta en bici.]

Eu falara con el unha vez. Vale, realmente non falei. Estabamos preparando algo no Auditorio, e el veu, coma sempre, a ofrecer a súa axuda e a falar un pouco co grupo. Raquel díxome algo así como “non lle vas dicir nada?”, pero eu quedeime tesa e muda, sen máis reacción que unha diminución no ton da miña palidez, supoño. E deixei que pasara por diante de min todo o seu universo.

Lembro o mes que agardei pola súa traducción da Divina Comedia. Ía tódolos días á Aguirre, de camiño ó instituto, e dicíame o Velusco: “volve mañá”. O Velusco é un home con moita sorna. O gran día pousou aquel inmenso volume e asestoume: “son 30.000 pesetas”… supoño que palidecín tamén. Pero contesteille resolta: “Mañá tráiochas”. Era só unha proba. Pero eu estaba decidida a gastar o que non me sobraba na primeira xoia da miña biblioteca. Pouco despois estreei o meu carné da Provincial para rebuscar nos seus sonetos (algo excesivos para os meus quince anos).

O universo de Darío é inmenso, e acolledor como unha lareira acesa ó mesmo tempo. Na miña primeira estancia naquel mundo novo atravesei media Terra Cha na súa moto, indagando no Atlas de estradas e camiños, ó que tanto aprecio lle teño, o ápice de realidade que el deixaba entrever na novela. Ogallá Anxo non me tivera “perdido” aquel traballo. Porque agora, cando imos ver ós avós do Jairo ó Carboeiro, pésame non poder facer aquela ruta que pensaba recorrer en moto "cando fose maior". Cos anos, aproveiteime moitas veces daquel universo, especialmente nos tempos difíciles, para esquecer todo e poder soñar a gusto, por eso lle pedín que fixera Grándola Nova en Santa Comba nun dous meus primeiros poemas (deses que co tempo dan vergoña, pero que lemos de cando en vez buscando que os novos sexan a metade de sentidos), e por eso teorizaba tan segura nas Xuventudes sobre a miña República Federal Ibérica de Pobos Libres, porque xa tivera vivido o meu soño nos seus libros, no seu universo.

O día que sentín a voz de Darío do outro lado do aramio, que dixo Curros, chamei a Bea para que viñera xantar. Fixen o meu “cocho xaponés” (costelas á mazá) e agarramos unha ben simpática entre o viño e o champán con colacao (esa é outra historia). Daquela eu xa pensaba que había que vivir intensamente e sabía que Indicado e Preciso me había contar algo. Tempo máis tarde presentoumo Xerardo Pardo de Vera, o home dóce da transgresión, e descendeu das súas alturas para darme un bico e pousarme as mans nos ombros como el fai .

O que Darío me escribiu e o que dixo logo de min non veñen a conto agora, porque prefiro gardarmo dentro para cando teño algún (escaso) baixón do ego e porque vai en contra da terapia de humildade que sigo hai algunhes anos con irregular resultado.

O caso é que o outro día eu era, probablemente, a única persoa nerviosa da sala onde se presentou o libro. E a única que pasara todo o día con avelaíñas no estómago. Vindo de Calde colleume o radar, seguro que o garda que me veu empapelar (por certo, xa sei por qué non me gusta o rosa) pensou que me tremaban as pernas pola presencia do seu magnífico porte. Cheguei media hora antes (¡!), recibiume cunha aperta, deume un libro seu… e eu saín coa sensación doutro deses arrebatos de timidez que me pegan unha vez cada dous ou tres anos nos momentos máis inoportunos porque non lle dei pedido que mo asinara, porque non estaban nin Indicado nin Preciso.

Se cadra un día achégome a el con valor, e con Indicado e Preciso, e dígolle todo o que penso del. Se cadra.

sms urxente: estrada libre

2007-10-23T09:20:00.000+01:00

Estrada, Paula Leira

Setembro a piques de rematar era duro e triste, por motivos que agora non veñen a conto, os días foron pasando baleiros e alleos, na espera dun Sanfro de químicas conversativas da rebusca e reencontros, un outono de libros e a ilusión dunha chamada Cantábrica (cántabra tampouco estaría mal... pero hai anos que perdín esa esperanza). Quen me ía dicir a min que había atopar tantos azos nunha pequena fuxida á que me enfrontei, en principio, con certo escepticismo, ou máis ben medo, medo a que na miña cabeza rebumbiaran as comparacións e medo a sentirme fóra de lugar e medo a botar de menos.

Encántame que a vida me sorprenda con agasallos humildes. En catro días esmaguei o corpo e rehabilitei a alma... ata tal punto que non cría nada do que sentía, que me daba vergoña incluso dicírllelo ou compartilo. Ás veces non sabes quén ha se-lo novo mensaxeiro. Coñecín a Rubén Pombo a cegas, telefoneoume para facer un recital, logo volveume chamar para esta historia, que aceptei, máis que nada, para restaurar o meu “eu poético”. Ademáis arrecendía a fresco, a libre, a rompedor... pero non esperaba que me fose facer bulir algo por dentro en catro días de convivencia. Víñenme para a casa cunha rosa de papel na man e un cadro de estrada senlleira... e a sensación de revivir do verán aborrecido e desaproveitado que nin Quincón, nin as présas, nin as consciencias de desamor deron resucitado aqueles días, pero cunha chea de nomes novos que non me custou nada aprender (algún incluso xa me estaba golpeando dentro antes de aprendelo).

Así, pouco a pouco, entre escea e escea, entre ensaio e ensaio, fóronse sucedendo pequenos encontros. Con Jana foi moi fácil, aproveitabamos calquera tempo morto para “saír a respirar” e volviamos xuntas para a casa, todo o demais foi fluíndo nas conversas e, como xa sabedes @s que me coñecedes de hai tempo, nos exercicios de motivación que forzo cando vexo a alguén con tanto talento como complexos artísticos.

Brian seguiu o camiño que eu rexeitei… falar con el foi como falar cunha lupe de hai dez anos, pero viva e activa. A verdade é que no treito de paseo por San Cibrao, Brian creoume un universo paralelo, un camiño de quita e pon como o de Aaaluap. Respondeume á pregunta “que tería sido de ti se…?” E gustoume a resposta. Gustoume moito a resposta. Sorte, Brian, non desistas!

Carmen venceume cunha química sen palabras, con esas casualidades extranas que fan escintilea-los ollos, e a facilidade nas apertas (que, ben sabedes, a min tanto me custan).

David volvéuseme un amante-referente, loitou contra tódolos jándicas: o da lingua, o do alleo, o do medo a un asalto de timidez inoportuna, para acompañar libremente á súa compañeira libre... e facerse un máis do nós que creamos sen decatarnos.

Cos Mourontes (e digo tres, Javier incluído) revivín aquelo de cando se che agolpan as ideas para compartir, porque sabes que o interlocutor levaba toda a vida no teu camiño e non entendes cómo non o atoparas antes... algo así como xuntarte cun vello amigo que levas anos sen ver.

Paula sementouse en Aaaluap. E eu non paraba de facerlle películas, cadros e fotos na miña cabeza. Non o podo explicar. Nunca vira tanta vida xunta. Tanta complexidade expresada dun xeito tan sinxelo. Estou marabillada e impresionada. Paula é como mirar por un buratiño e ver o universo enteiro. Xa non digo máis. Só que a súa rosa de servilleta granate pende agora dunha fada (que se lle parece sospeitosamente) no moble da nosa sala literario-científica, centro neurálxico do Centro Neurálxico.

E a outra Paula… Paula Leira. Eu non entendo nada de Pintura. Pero podo dicir que teño certos coñecementos de Imaxinación, asignatura transversal das artes e os oficios. Vin aquel cadro e namoreime. Inmediatamente. Por Mímese e por Metese, e por Parousía tamén, qué coño, aínda que só fose nos meus desexos. Unha estrada baleira, libre, que me lembraba os momentos de agobio do último ano, cando ía no coche, os atascos, Alanis berrándome we're never gonna survive unless we get a little crazy e de súpeto víame sorteando o tráfico, adiantándome a min mesma cunha magnífica Fireblade e o casco do Sr. Puig na cabeza, como o símbolo dunha Ave Fénix, abríndose paso, áxil, cara unha estrada aberta lonxe dos asubíos estériles da inercia.

A estrada de Paula é o símbolo do que atopei no museo, a estrada aberta para empezar a escribir trazadas libres.

Indicado, Preciso e doña Constatación fundan o C.N.O.

2007-10-10T11:34:00.000+01:00

Mirta pediume que lle buscara á sogra en Mallorca… son os bucles do destino. Tócame facelo, como a cadea de favores, como agradecemento ás voltas da vida, xa só falta que sexa parente de Toni! Agora podo dicir que o Indicado e o Preciso sempre acaban por chegar. O Lugar Indicado no Momento Preciso.

Non llo preguntei, pero seguro que Gonzalo non lembra o día que chegou cantando á clase “quieres helado de fresa o prefieres que te pida ya el café”. Pero eu si. Daquela eu xa era consciente de que os días estaban contados… e aínda non sabía que habería cafés despois durante anos. Cafés da química conversativa agrícola. Así que cada vez que entraba na aula, para min era unha hora menos, e degustaba cada frase como aquela mazá asada de Fifí no Calma Chicha, lenta e atenta, con aquela posición de parrilla de saída e bandeira a punto que tiña no insti (porque non chegaba cos pés ó chan), que só me faltaba o casco e o puño do acelerador.

O caso é que o outro día non puiden disfrutar do concerto todo o que me tería gustado, por motivos que non veñen a conto (supoño que a consciencia de que xa son “las cuatro y diez” e que non o dou asumido tivo algo que ver) pero viñeron Indicado e Preciso a dicirme que alí estaban para o que quixera. Levo ben tempo sen rezar. E decateime de que estaba rezando todo o tempo en certo modo, en canto o vin a uns poucos metros. E introducín unha nova conta no meu rosario ateo:

P.: Agora que está aquí

R.: Las cuatro y diez

Eu non o quería molestar naquel espacio “aut-ista”, pero Indicado e Preciso, collérono polas orellas e achegárono a min segundos antes da canción desexada. De súpeto púxenme tesa como un garabullo recitando entre dentes a letra (cada un ten o seu himno), botándoa fóra para que non me ardera dentro (que xa se sabe que cando os ollos ventan lume no estómago, fan saltar a extinción automática por aspersión… e eso queda moi mal en público). Pensei en agarralo polo ombro e facer un vaivén acompasado deses de farra, pero non tiña eu farra dentro precisamente. Así que seguín co meu recital silencioso botando contas do mal que se me da esto da madurez, e de que agora que quitei as ferraxes dos dentes me decato do pouco que amoso xa o sorriso (Jana, sinto que esta entrada non sexa optimista, pero estatisticamente é unha excepción), e de que cada un ten o seu tempo, e imaxinándome a Indicado e Preciso tomándolle o pelo á señora doña Constatación de la Realidad (porque Indicado e Preciso son unhes cachondos, e doña Constatación está algo senil e non ten ganas de leria).

O caso é que Aute dixera que a lúa lle mostrara excepcionalmente a súa cara oculta ó Giraluna por tres motivos:

1, porque tivera fe

2, porque fora constante

3, porque non perdera a ilusión

Así que… que carallo! aínda hai quen pensa que se pode seguir sendo e sobrevivir entre os lobos desilusionados e desilusionantes ó mesmo tempo. Xa estou farta de pseudoresponsabilidades tristes e de caras largas e de que os lobos traten de arrastrarme ás súas autocompasións e autoxustificacións da inercia, e da sensación permanente de que son “las cuatro y diez”. Propoño un C.N.O. (ó estilo do Centro Neurálxico de Operacións de Tito Puig) en contra de nada e a favor dos seres ilusionantes que andan sen Norte no medio dos lobos. Alguén se apunta?

Non ós gardarraíles

2007-10-03T08:31:00.002+01:00

Dado o pouco tempo que teño estes días, aí vos vai, en espera da entrada sobre o grupo do Museo, o relato (íntegro) que escribín para o espectáculo. Ás/ós que non o coñecedes, espero que vos guste a miña incursión na prosa literaria:

A Macheteira

Señor xuíz, eu sei quen é o Macheteiro dos gardarraíles. Xa hai anos que o sei, pero a comprensión que sinto por esta muller (si, si, señor xuíz, é unha muller) e os motivos que a levaron a iniciar esta loita solitaria contra as coitelas da estrada, fixéronme ficar calada todo este tempo. Se quere pode implicarme como encubridora, e sen arrepentimento: se esta muller non estivera ó borde da morte, eu habería encubrila o resto dos meus días… ó fin e ó cabo, salva moitas vidas que a administración á que vostede pertence pon en perigo cos seus gardarraíles baratos e asasinos (non, señor, desculpe, non pretendo faltarlle ó respecto, non volverá pasar, perdoe).

O meu oficio real é o de pintora, pero por asegurarme o pan, aceptei este traballo en San Cibrao, coidando dunha velliña por encargo da familia dela. Supostamente, a familia encargárame vivir na súa casa porque ela non podía valerse por sí, e que así estaban máis tranquilos …tranquilos, sí, porque non viñeron a vela máis que catro veces contadas en cinco anos (si, señor xuíz, desculpe, non se ofenda pola miña retranca, intentarei ser máis obxectiva). Díxéranme que non falaba moito desde que lle morrera o home nun accidente de tráfico. (Efectivamente, señor xuíz, era Luís Pericot, o arqueólogo adscrito ó Museo do Mar) Tamén era historiador. E músico. Tocaba o piano coas mans de San Francisco, dicía ela. As mans do San Francisco aquel de madeira das escaleiras do Museo de Lugo (Coñéceo vostede, señor xuíz?) Ela dicía que eran as mesmiñas mans do San Francisco. As mans. (Si, señor xuíz, ela conducía).

(Non señor, ó principio eu non sabía por qué non a internaban nun xeriátrico) Pero logo decateime. Andaba arrastrando os pés detrás daquelas dúas caiadas, e tiña a cara enrugada como unha pataca vella. Pero non era vella. Ó pouco de ir vivir eu alí, vina núa saído do cuarto de baño. Ela quedou rexa, como se a sorprendera nun grande secreto. E saía sen caiadas e máis ergueita. (Si, señor xuíz, eu calculo que non tería moito máis de corenta anos). Eu fixen coma se nada. Tomei o té que ela me preparaba con cariño tódalas noites desde o primeiro día, eu… coma se non pasara nada. (si, señor xuíz, estaba impedida e non tocaba a cociña, pero facíame aquel té tan saboroso, porque dicía que daba un sono de anxos… e abofé que era verdade, porque nunca tan seguido nin tan ben durmín na miña vida como na súa casa). E non volvín pensar naquelo ata uns meses despois, por culpa dunhes mexillóns en mal estado.

Non entendín nada cando espertei aquela noite. Sentáranme mal os mexillóns e vomitara, con perdón, a cea e máis o té, antes de ir á cama. (Non señor, non lle dixen nada para non preocupala). Quedei durmida, pero espabiloume o ruído dun motor no garaxe, pensei que viñeran rouba-la moto aquela vella que había alí tapada. E vin pola fiestra alguén enfundado nun mono cunha macheta ás costas. (Si, señor xuíz, coincido coa descripción da policía, todo branco, casco, mono, botas, guantes…, ata a macheta). Baixei ó garaxe e vin as caiadas pousadas nunha cadeira, e a roupa de durmir dela.

(Si, señor xuíz, eu oíra falar do Macheteiro, sabía que esnaquizaba gardarraíles por Galicia adiante, dicían que era un moteiro tolo, e que nas revistas de motos o chamaban o Súperheroe, pero pouco máis, non se me ocorreu que puidera ser ela). Non lle dixen nada daquelo, pero decidín vixiala, ó fin e o cabo, pagábanme para ser responsable dela. (Non, señor, non dei conta á familia, non me parecía que tivera que darlles conta, crin que era unha excentricidade dunha muller tola pola morte do seu home). Decateime de que o té me durmía de máis, bebíallo e logo botábao sen que me vira (non, señor, non, bastábame con pensar nos mexillóns aqueles e xa ía todo fóra). Non saía tódalas noites, e agardei case un mes pola seguinte escapada. Sentina bicar algo sonoramente e pechar un caixón, baixou engorde, pero non en silencio, confiada nos efectos que me facía o bebedizo. En canto marchou na moto, entrei no seu cuarto. No primeiro caixón da mesiña non tiña máis que unha fotografía do San Francisco do Museo e outra dun cadro. Era unha pintura escura, dunha familia esfameada, mirando fixos e cabilantes, tristes cos ollos iguais, profundos, escuros. Agora creo recordar que algo me dixera daquel cadro e do home, que o coñecera fronte del ou algo así, non sei, foi hai tempo. E logo deume algo de medo. Había outras fotos que non eran máis que primeiros planos das anteriores, mans, ollos. Aínda así eu seguín buscando, e no caixón do fondo había unha carpeta sobada e desordeada, e entendín todo. (Si señor xuíz, xa me explico, se me permite voulle ler o recorte no que se vía a imaxe dun home de mirada profunda e escura…)

(é do 14 de Abril do 2002)

Tráxica morte do eminente arqueólogo Luís Pericot

O arqueólogo e historiador faleceu onte nun accidente de tráfico ó esvarar a motocicleta na que viaxaba.

Segundo testigos do sinistro, ó esvarar a motocicleta na curva de saída da autovía A6 á estrada da Fonsagrada, os dous ocupantes do vehículo saíron despedidos hacia a zona axardinada que rodea a saída. A conductora da motocicleta, R. S. T., de 20 anos de idade, saíu ilesa, mentres que o ilustre arqueólogo Luís Pericot García morreu ós poucos minutos, víctima das feridas.

O inspector Coira, encargado de levantar atestado do accidente, declarou ós medios: “aínda non temos claro que a causa do sinistro fose a mancha oleaxinosa detectada no tramo inicial da curva”

Ó preguntarlle pola mans amputadas do defunto, o inspector aclarou: “non podemos afirmar que a morte do suxeito fose consecuencia da amputación de ámbalas dúas mans, hai probas evidentes de que éstas foron seccionadas, pero non descartamos novas hipóteses, a investigación segue aberta”.

Minutos antes do peche da presente edición, na redacción foi recibido un fax dirixido a tódolos medios no que informa do peche da investigación resolvendo que “o sinistro foi debido a fallos humanos e a morte do señor Fonsanta foi consecuencia da hemofilia que padecía”. Sabemos que a demanda contencioso-administrativa que a familia presentou contra o organismo público a cargo da instalación dos gardaraíles foi desestimada por carecer de fundamento.

Manifestacións pola morte de Luís Pericot

A asociación “No a los guardarraíles”, encabezada por Andrés Pérez Rubio realizou un inmediato chamamento á mobilización en todo o Estado. Téñense previstas concentracións nas principais cidades o vindeiro domingo, onde haberá recollida de firmas para a eliminación dos denominados “quitamedos”. En contestación ás declaracións do presidente da N.G. nunha importante emisora de radio o Ministro de Fomento declarou: non é o asunto primordial para o Goberno, acabamos de aprobar un novo plan prever para que os cidadáns merquen automóbiles máis seguros e así reducir a siniestralidade. De tódolos xeitos temos previsto atender as demandas da N.G. iniciando conversas, pese a ser un colectivo minoritario”.

(Que qué fixen eu? Pois mire, señor xuíz, empecei aquela mesma noite o cadro de San Francisco que aínda colga na entrada da súa casa)

Epifanía: "señor Puig, póngame un quilo de alas"

2007-08-30T13:13:00.001+01:00

Estes últimos días cadraron co trono e a lúa chea. Ás veces penso que nos tomariamos a vida con máis tranquilidade se recoñeceramos a importancia da nosa compoñente animal e biolóxica en xeral. As vacas e os gatos ventan o trono e póñense tolos, as fabas plántanse no menguante para que medren fortalecidas e a lúa chea marca o tempo das sementes e as colleitas. Xa hai ben anos que me decatei da influencia do trono no meu ánimo e da lúa chea no ánimo d@s demais (aínda non teño probas de que a min me afecte a lúa, pero supoño que tamén). O caso é que un ou dous días antes do trono, ando ca testa chea de hiperconsciencia e transcendencias varias. E teño que recoñecer que, a pesares da irascibilidade insoportable que me gasto nas horas previas ós raios e á choiva, o tempo de trono éme moi creativo e ocorrente.

O caso é que o venres fun “ferra-los dentes”, é dicir, cambia-las gomas da ortodoncia e premerlle un pouco os aramios. Fíxoseme algo tarde e fun comprar á volta, no supermercado aberto máis preto, algo fresquiño e de feitura rápida para xantar.

Agora é o momento de falarvos de Zapata e as epifanías de Joyce. Segundo Zapata, o meu profe de Literatura Inglesa da Facultade, unha epifanía era algo así como un momento eléctrico intranscendente no que sucedía un recoñecemento dalgo transcendental, unha compresión a nivel emocional e intelectual dalgo profundo (estoume lembrando agora de Proust e a magdalena do Tempo Perdido, do olor no taxi ás flores do Tibidabo e do leite condensado na casa da Mayte… outro día escribireivos sobre eso). En definitiva, unha epifanía ven sendo a consciencia dalgo trascendental provocada por unha circunstancia superficial, como una peza insignificante que remata un crebacabezas de trinta mil pezas.

A tipa que estaba diante de min na cola pedía moitas cousas, así que me deu tempo a “pasarlles unha visual” ós tarros das especias, por ver se me faltaba algunha na despensa. Pero aínda me sobrou tempo para observar ó carniceiro. Era un home rudo, cos dedos coma cañotos, pero coa cara afinada polo tempo, cunhes ollos verdes inmensos, tremendamente expresivos, que dicían: “buen rollito si, pero confianzas, as xustas”. Esto das casualidades é a monda. Miroume e deume medo. Entonces decateime de a quén se parecía. E entendín que me dera medo. Non me temblaron as pernas, porque tiña constancia da imposibilidade de que o señor Puig fose afeccionado a desguazar polos nos seus ratos libres.

Se vos lembrades da palla mental onírica aquela que deu tantas voltas e vos facedes cargo da miña situación actual, debedes ser pacientes e comprender que o señor Puig vaia a ser protagonista de moitas das miñas entradas do blog nunhes meses.

O caso é que o pobre do carniceiro, que a saber cómo interpretou a miña mirada “acongojada” (por non dicir outra cousa), me provocou pánico de tabatexar cando lle pedira un quilo de ás de polo. E empecei a repetir mentalmente “un quilo de ás de polo, por favor; un quilo de ás de polo, por favor; un quilo de ás de polo, por favor…”. Pero, na capacidade esa que din que temos de pensar dúas cousas a un tempo, eu dicíalle: “señor Puig, póngame un quilo de alas” e pensei logo se sería mellor que me puxera moitas ou dúas ben grandes…

Eva ou a beleza do ínfimo

2007-08-19T09:51:00.000+01:00

Eva en espiral por Pablo Ibáñez de Lille
máis en http://www.flickr.com/photos/pabloibanezdelille/

Difícil es el mundo ciertos días en que alguien acaba un libro y es como si se le acabara la vida porque quiere quedarse a vivir allí para siempre y suena el teléfono y le chillan y dicen que el mundo es difícil ciertos días porque ella no está o está mirando o porque mira bajo y mira el suelo y en el suelo un charco es un océano que se cruza de un salto.

Esta é unha boa presentación para o blog de Eva. Ela escribe sobre a "roupa de diario", como diría miña Avuela. A trascendencia do ínfimo. A beleza do nimio.

O que Eva escribe e ti les, vai contigo para sempre. Cando eu a coñecín, no grupo de ecoloxía do instituto, tería 16 ou 17 anos. E xa era sabia daquela. Ler a Eva, ou escoitar un dos seus contos, é mamar un pouco da súa sabedoría. É chegar á casa pensando cun sorriso na boca. É apañar un regalo que che queda para sempre. Porque reflexiona sobre cómo se pon un pé diante do outro, sobre cómo se bebe un café, sobre cómo se da unha aperta, sobre cómo se respira. Se te enganchas a Eva escoitarás tódolos días alomenos unha das súas frases no teu cerebro. Un sorriso para seguir adiante.

Un día preguntoume se me gustaban as súas contadas. Eu expliqueille por qué. Porque con outr@s conteir@s, séntaste alí diante, disfrutas do seu virtuosismo na exposición, dun conto ben estructurado e botas catro risas e cinco gargalladas, vólveste para a casa e punto. Con Eva sáeche un sorriso de medio lado, porque xa estás pensando. E volves para a casa pensando. Porque por moi fantasioso ou alleo que puidera pretender o seu conto, estaba falando de ti. E levas o conto metido dentro para sempre.

Desfrutade desta muller: http://elarbolrojo.zoomblog.com/

química conversativa

2007-08-14T11:35:00.001+01:00

Xa hai días que, na miña procura de paraísos obsesivos de evasión, empecei a ler todo canto me falta de Eduardo Mendoza. Onte pola noite estaba dando conta do seu Savolta (o estudio de en qué personaxe real pode estar baseado Savolta déixoo para momentos mellores), e dei con esta marabillosa reflexión sobre as conversas:

“Tampoco nuestras charlas derivaban en apasionadas polémicas, (...) esas acaloradas discusiones que ahora, en el recuerdo, acrecientan su importancia y se convierten en el símbolo nostálgico de mi vida en Barcelona. Con Lepprince la conversación era pausada e intimista, un intercambio sedante y no una pugna constructiva. Lepprince escuchaba y entendía y yo apreciaba esa cualidad por encima de todo. El mismo Serramadriles, que habría podido ser mi compañero idóneo, era demasiado simple, demasiado vacío: un buen compañero de farras, pero un pésimo conversador.”

Como vedes, Mendoza establece os tipos básicos de conversa que existen: as conversas de “pugna constructiva”; os “intercambios sedantes”, agradables pero intranscedentes; e as farras. Eu engadiría tamén as conversas que nos poñen de mala hostia, pero eso podémolo deixar para outro día.

Realmente, Mendoza expón tres tipos de conversadores, pero eu penso que son tres tipos de conversa. Entendédeme. Se ben cada persoa ten unha tendencia natural a un dos tipos (eu ben sabedes que disfruto da pugna), botai contas e decatarédesvos de que vivimos todas e cada unha delas, e que, aínda que as atribuamos a persoas concretas, nós posuímos nalgún momento un dos tres estados conversativos de Mendoza. E aquí é donde entra a miña teoría da química conversativa.

Obviamente, unha relación interpersoal, tanto se se estrea como se é diaria, depende, xa o sabemos, da confluencia de experiencias pasadas, necesidades presentes e expectativas futuras... e nese mapa tridimensional irreproducible por efecto das ínfimas fraccións temporais ás que se somete, surxe unha conversa.

Non me vou parar nos efectos da lúa chea sobre as conversas, é claro que a lúa inflúe nas experiencias coma nas mareas ou na semente das fabas. Tampouco me vou parar nas conversas dun mal día ou un mal momento. Eso elevaría exponencialmente o número de casos e non nos traería máis que divagacións superficiais e, probablemente, lembranzas desagradables.

Vou falar da xente que nos fai ben na conversa, dentro dos tres tipos de casos, igual de importantes e trascendentes aínda que pensemos que non. Refírome a esa xente que buscamos, aínda que non teñamos unha relación habitual, para que nos provoque un determinado efecto a súa conversa. Vexamos.

No primeiro tipo, o das “pugnas constructivas”, está claro que son conversas que nos aportan moito. Ás veces buscamos a Fulano ou Mengano, para que nos provoque unha catarse coa súa conversa, ás veces discusión. É a química conversativa agrícola que temos con alguén, é dicir, a de sementar para recoller. Se botades contas, e pensades en persoas concretas, habédevos decatar de que soe ser xente á que non vemos a miúdo, incluso que non nos atopamos nunca se non é para falar, que nos “frapa” (golpea en argot de Normandie) no máis fondo e nos sacha dentro. Por eso tamén é habitual que non a queiramos ver moi a miúdo! É a xente que nos desmonta durante unha hora ou dúas o que logo nos leva días ou meses reconstruír. @s que coñecedes a Gonzalo sabedes o que quero dicir. Destas conversas sóese saír co ceño fruncido e cavilando, e ás veces provocan decisións trascendentes.

No segundo tipo, o das conversas sedantes, eu inclúo todos aqueles encontros que plantan unha semente nova que non se identifica ata que medra. As conversas sedantes son aquelas que parten dunha intranscedencia, dun encontro casual ou de dúas persoas que non se coñecen moi ben e, seguramente, tampouco teñen especial interese en coñecerse. Parten da química conversativa forestal, é dicir, sementan espontaneamente, ás veces nace unha herba que murcha co primeiro sol e ás veces un carballo que vive ata que algún gilipollas especulador nolo vén talar para construír unha urbanización con piscina. O caso é que estas conversas son lembradas toda a vida, alomenos por un dos suxeitos, aínda que se lle olvide o nome d@ interlocutor/a (vénseme á cabeza agora unha conversa de cas e gatos con Luís de Xustás ou a do budista de Barcelona). Destas conversas sáese cun sorriso de momentánea felicidade, e soémonos decatar da súa importancia moito máis tarde, incluso anos despois.

Por último están as convesas “de farra”, que cumplen unha función non menos importante. É a química conversativa da rebusca que temos con algunha xente coa que só queremos botarnos unhas risas ou botar un baile (espero que a Marcelino non lle importe verse aquí reflectido), pero que teñen extrema importancia en determinados momentos da nosa vida (dixo Deco: “a orxía, no seu termo amplo, ten unha finalidade relixiosa, de participación telúrica, de sensación de pertenza a unha colectividade, de liberación”). Hai conversas de farra e barra, que tamén nos perseguen ó longo da vida, tamén irreproducibles, tamén trascendentais. A rebusca era o xeito que tiña de comer patacas e castañas as xentes sen terra de Galicia, ou de gañar uns cartiños cos cagallóns e o dentón cando a economía deixaba de ser de subsistencia. A química conversativa da rebusca vai tras do alimento básico, dinse moitas cousas durante a festa, realidades e verdades que agardamos que o alcohol borre da mente d@ interlocutor, pero que precisamos liberar, como comer a diario. Destas conversas sáese con falta de equilibrio e cos oídos zumbando ó deitarse, zumbando (se a inxesta non foi excesiva) verdades e liberdades.

Aínda non

2007-08-03T08:38:00.000+01:00

Aí vos van fragmentos do poemario que levo tempo querendo publicar (hai máis de cinco anos xa que os parín), e que pensaba que ía ir desta volta se as cousas saían medianamente ben. Supoño que aínda non. Espero que vos gusten.

na miña adolescencia senlleira de Ossas e JJ-Cobas e Taru Rinne e iñotos campionatos de Europa e boas intencións

no réquiem que soñou María-Loris e que aínda non foi pero que ventei en cada ladrido daquela gorxa inmensa e que hoxe vento

nos veráns ardentíos en sestas secas por dedos inexpertos e pensamentos atronados de apocalise sen regar

na Susana metade de min que me aturas con noticias impresas e suscripción xusta: trinta inocencias mensuais por unha adolescencia ó día

naqueles estíos serodios pola tardiña cando catro pingoadas sementaban o po estéril da aira

no son cravado nas costelas do R-6 que chegaba contra a noite e sete truitas nunha fonte de porcelana cocada e os Satélites e un Ducados afogado no cemento

na auga que esvaraba de impotencia polas tempas e por nacer a deshora

fabriquei o pouso do que hoxe teño e hoxe son.

Á susana, a maría, ós avuelos… ó 91, principio do dereito a soñar

en ni adolescencia solitaria de Ossas e JJ-Cobas e Taru Rinne e ignotos campeonatos de Europa y buenas intenciones

en el réquiem que soñó María-Loris y que aún no ha sido pero que aventé en cada ladrido de aquella garganta inmensa y que hoy aviento

en los veranos ardientes en siestas secas por dedos inexpertos e pensamientos atronados de apocalipsis sin regar

en Susana mitad de mí que me soportas con noticias impresas y suscripción justa: treinta inocencias mensuales por una adolescencia al día

en aquellos estíos al atardecer cuando cuatro gotas sembraban el polvo estéril de la era

en el sonido clavado en las costillas del R-6 que llegaba hacia la noche y siete truchas en una fuente de porcelana mellada y los Satélites y un Ducados ahogado en el cemento

en el agua que resbalaba de impotencia por las mejillas e por haber nacido a deshora

fabriqué el poso do que hoy tengo y hoy soy.

A susana, a maría, a los abuelos… al 91, principio del derecho a soñar

___________________________________

En todo canto fago
coma unha catacumba aberta e pretérita
anegas todo coma o lidro
noxento e aloumiñante

boteite do peto das esencias sen esquecemento
pero agardaches agachado tras un electrón do hipotálamo
na espera de que os vixías da noite se enganchasen sexo a sexo

e voltaches
coa túa néboa co teu po branco que escurece todo

apagueite nas faíscas das buxías
a golpes arrítmicos de pistóns oxidados
limpei do carenado as túas marcas fendidas

e fuches aparecer
na auga da billa que me esperta
no canto da porta
na chave da luz acesa e pecha
nos versos alleos de Olga que me xunguen á tardiña
na volvedeira do xantar
e nos espellos

como unha parte de min irrenunciable sen volta.

En todo cuanto hago
como una catacumba abierta y pretérita
inundas todo como el líquen
asqueroso y acariciante

te eché del bolsillo de las esencias sin olvido
pero has aguardado agachado tras un electrón del hipotálamo
en la espera de que los vijías de la noche se enganchasen sexo a sexo

e has vuelto
con tu niebla con tu polvo blanco que oscurece todo

te apagué en las chispas de las bujías
a golpes arrítmicos de pistones oxidados
limpié del carenado tus marcas hendidas

y has tenido que aparecer
en el auga del grifo que me despierta
en el canto de la puerta
en la llave de la luz encendida y apagada
en los versos ajenos de Olga que me yunguen al atardecer
en la espumadera del almuerzo
y en los espejos

como una parte de mí irrenunciable sin vuelta.

___________________________________

medrei
e ti nunca soubeches dos meus orgasmos oníricos nin da cúpula dun carenado que se me cravaba entre as vértebras

roubeilles ás pedras o dereito a dicir tantas mentiras que escoitei tantas verdades que nunca me atrevín a berrar

os teus ollos gardan o xeito da terra triste cando se molla como outra ínfima bágoa que esvara ó tempo que lixas outra ínfima vea esnaquizada mil veces

trona e eu atrónome cos nosos soños compartidos e o fascismo noxento que os empurrou

bendígote por marchares e ogallá xa ninguén quede nesta ilusión murcha esfarelada neste baile de marcas mortas e cartos virtuais

bendígote por ladráresme por craváresme os dentes nestas pernas que hoxe só percorren distancias abarcables

___________________________________

chegaches
como o fluxo inocente e coa inocencia te fuches
pero xa non resta un óso enteiro no teu corpo nin unha parte soa sen veleno
"¡Si, hombre!", me dixeches e colgaches e agora eu fumo os campos todos e serenamente régome

e soño falos marciais veludos e loiras enormes como os rañaceos de Malasia e titiriteiros malintencionados que me perden e acosos benditos e impúdicos de comentaristas deportivos do asfalto

Kyalami debe ser un deserto
alí vin o teu deserto inexpresivo ventando a travesía do hermo

___________________________________

agardarei novas melodías de xenreira na túa crise dos corenta
cando xa non te aturen nos prostíbulos
e esgotes as existencias de prozac nas farmacias
e te ignoren nos psiquiátricos
e a túa semente estéril se confunda incontrolada coa neve que che taladra os ventrículos e teñas subido escalafóns na especulación inmobiliaria cos "huevos de oro"
e o tabique nasal de prata

tempo de perder

2007-07-25T11:23:00.000+01:00

une es penedeix sempre al cap dels anys, quan ja no tei remei, de les passions que no es viuen

Maria Mercè Roca, Temps de perdre

os homes veñen no outono
o outono é noble como os homes que trae
inanna busca homes gato con ás
e aparécenlle paxaros
no outono

o ciclo é
e a casa morre en vegadas de xaula
todo murcha darredor e perde a cor
o home-gato síntese paxaro
os ollos baléiranselle no espacio sen area nin luz
e inanna recoñece o tempo de destecer
e venta soedades creadoras de medrar
e tamén venta calcetas de facerse e de facer

temps de perdre

Remedios Varo, Les feuilles mortes

Dicen que das derrotas se aprende. Como veredes, eu aínda non sei qué carallo aprendín, supoño que dentro dun tempo me darei conta, pero de momento creo que teño dereito (é o que me queda) a cagarme en todo e punto, e a lamentarme e pedir perdón, se cabe. Aí vos vai:

Avaricia

Escribín aquel poema antonte, inspirada pola pintura das Follas Mortas de Varo. E logo véuseme á cabeza o libro de Mercè Roca, e así o acabei e así lle dei título. E nada máis. Non tiña intención nin intuición de que este fose un tempo de perder. De feito aínda non o dei asumido.

Levaba tanto agardando as novas que xa me imaxinara en tódalas situacións posibles... menos a de “graduada con deshonor”. Sempre pasa. Imaxinas todo menos o que pasará realmente. A vida é así de bonita.

Dicíallelo ó Álvaro e ó Jairo onte. Estiano vivín cousas que me fixeron reflexionar sobre as miñas ilusións infantís. Eses soños que quedan para sempre e que reaparecen de cando en vez á fin (ou ó principio) dos ciclos vitais inevitables.

Sei que moit@s de vós vos estaredes preguntando qué me pasou, cómo tiven tan mal resultado, porque sabedes do meu aillamento case hermitaño, dos meus madrugóns, dos esforzos varios ós que me sometín e ós que sometín a tod@s cant@s me rodeaban, coñecedes os sacrificios destes dous anos e tamén as poucas escapadas que fixen á miña estancia no comer-traballar-dormir-estudiar, e cánto as disfrutaba. Pero esquencedes unha cousa, unha particularidade dos últimos tempos, impropia de min, e que eu penso que é causa de que esto non saíra ben: a avaricia… e rompeu o saco.

Supoño que esta característica (espero que momentánea) non é máis que unha consecuencia evolutiva doutra que si me é propia e que recoñeceredes en canto a mente: o orgullo [Machiño! esto parece, un acto de contricción de confesionario e estola]. Efectivamente, a miña puta manía de non querer axuda de ninguén, de non recoñecer os erros a tempo, de non asimilar as miñas limitacións, de non saber parar. O meu orgullo ferinte.

Mira Luís, nunca vou esquencer a bronca que me botaches aquela noite, nunca cha vou agredecer dabondo… e nunca me vou arrepentir o suficiente de non terche feito caso. Agora comprendo a agresividade coa que tratabas de impoñerme a túa postura. Tiven que ter parado antes. Moito antes. Parar e pecharme. Pecharme con bata e zapatillas, para non estar agora con bata e zapatillas lamentándome.

Sacrifiquei a familia, @s amig@s, a literatura e as motos. Durante dous anos apenas lin unha presa de libros que non cheiraran a gasolina (de coche, claro). Estaba tan cansa que ata me durmín nunha carreira de Pedrosa gañando. Non fun ó xantar de estreo da Casa Vella. Fixen dous recitais de lectura e atril, dos que tanto odiabamos en Celtia, nun infructuoso intento de sentirme lupe bao “a roxa” por unhes intres. Moit@s de vós vivides aquí ó lado e só sabedes de min por teléfono ou pola rede, ou porque algunha vez me viñestes ver á casa para rescatarme nunha cervexa de posta ó día.

Sacrifiquei moitas cousas, é verdade. Por non dicir que sacrifiquei todo o importante. Pero hai algo que non sacrifiquei: a carteira.

Gustábame moito o meu traballo do último ano. Só sei dar clase. Dádeme un tema e unhas horas para preparalo. Cría e cultivo do xampiñón? Vale, téñoo listo para mañá. En Aprevar ulía a motor por todas partes, e a evolución, e a revolución incluso. Cando non daba clase, pensaba e escribía. Podía ter a idea máis revolucionaria do mundo, sempre era ben recibida. E ás veces fun ó aeródromo co meu xefe e ensinoume cousas, da mecánica e da vida… e da mecánica da vida. Volvía á casa ás tantas da noite, espabilada como un rato e cun pico de sabiduría no peto.

E, por primeira vez na miña existencia, tiña un traballo estable… a miña primeira nómina ó borde dos trinta! Comprenderedes que Aprevar era case unha droga. Era unha droga. E aí está a avaricia. A avaricia de ter independencia ecónomica, si, pero non só eso. A avaricia de sentirme na elite. O privilexio de pensar e actuar libremente. Págaronvos algunha vez por pensar? E por soñar? A min si. A avaricia que rompeu o saco.

Todo o mundo cría, incluso eu, que o meu traballo era ideal para aprobar estas opos. Pero eu perdíame nas ilusións e no día a día. Esquencín os obxectivos. Perdínme nos medios como só eu o sei facer, como unha árbore que murcha as raíces de tanto alimentar de savia catro follas. E pasou o tempo. E no tempo de recoller, botei a vista abaixo e vin a terra herma. E foi o tempo de apurar, de sementar catro herbas mornas para roer nos brotes e non morrer de inanición. O tempo de perder.

Agora boto a vista atrás e vexo que non fixen ben a ninguén, e que a min me fixen mal, e que seguramente lle fixen mal a alguén tamén, coa miña ausencia… ou coa miña presencia.

O señor Puig segundo Javier Olave

2007-07-20T09:17:00.000+01:00

CAPÍTULO 1: OLAVE

Lembrádesvos da palla mental sobre o señor Puig? Cando lla enseñei a Curra pregunteille qué lle parecía, e ela díxome: "Me gusta mucho, pero es más bonito lo que escribió Javier Olave". Efectivamente.

Estaba pensando se poñer o meu texto ou o de Olave para esta entrada de presentación do señor Puig e lembrar aquela conversa fíxome decidir. Este artigo resume todo o que foi-é, un dos motivos polos que me fun das motos... e por qué me axudou a volver. Aí vos vai

(a caricatura é de Raúl Arias)

Quero dedicar esta entrada a Isidro que acaba de sacar unha das mellores notas nas súas opos, porque está invadido polo espíritu do señor Puig (ás veces non sei con cal dos dous estou falando, JaJa) e porque ambos me demostraron que o esforzo, o sacrificio e a honestidade persoal e profesional teñen a súa recompensa nalgún momento (aínda que ámbolos dous a merecían antes).

sábado, 29 de noviembre de 1997

ALBERTO PUIG

Volcánico, agrio y colérico, también ha sido el piloto más honesto del mundial. Ha hecho las maletas con un solo triunfo, uno de los más bellos del motociclismo patrio. Casi dos decenas de quirófanos han tenido la culpa de que se jubile sin el título que estaba determinado a conseguir

JAVIER OLAVE

"Manolo, si gano el domingo...¿se cae Jerez?". "Alberto, si ganas el domingo... se cae España". Puig bromeaba con el manager del equipo, Manolo Burillo. Eran las vísperas del 7 de mayo de 1995. La memoria recordaba un triunfo en 500 de Alex Crivillé en Assen, en 1992. Pero aquello fue un sueño, una combinación de genio y circunstancias, una convulsión afortunada y profética. Cuando Puig y Burillo hablaban, sólo el segundo lo hacía en serio. El primero soñaba en voz alta y con ironía. Estaba en plena forma, pero ganar el Gran Premio de 500 en Jerez... Se cae España.

El 7 de mayo de 1995 Michael Doohan se escapó de todos menos de Alberto Puig. El español, descolgado de su rueda, no aflojó el ritmo. Enviaba su aliento a Doohan (el koala) como único medio de presionarle. Y Doohan, perseverando en su fuga, se cayó. Alberto Puig se quedó delante y solo, en cabeza del Gran Premio, en uno de los instantes más importantes de la historia del motociclismo español. Unos kilómetros después, Jerez se caía, se caía España y Alberto Puig de la Rosa se subía a lo más alto del podio. No había ganado nunca ninguna carrera. La primera, la única a la postre, fue una de las más valiosas del motociclismo español. Doohan era entonces un marciano inasequible (absolutamente inasequible) y varios de sus colegas amargaban también las esperanzas españolas. Aquel triunfo, en aquel momento, de aquel modo, fue realmente intenso.

"Antes de llegar a Jerez pensé acerca del significado para mí de las carreras. Y me di cuenta de que lo que quería era ganar, que o lo hacía o tendría que dejarlo", dijo nada más bajarse de la moto. Si todo hombre es dueño de lo que calla y rehén de lo que dice, Puig se encerró con aquella declaración en una jaula de honestidad. Porque en los dos años siguientes a esa carrera ha esculpido con hechos lo que dijo: se reventó una pierna dos meses después tratando de ganar; se ha retirado dos años después porque ya no puede hacerlo.

Ese chico que se coló en la pantalla de televisión el día de su debut, con un casco que le prestó Sito Pons, bajo el diluvio del Gran Premio de Francia de 1987, ha hecho las maletas con un solo triunfo, uno de los más bellos del motociclismo patrio. Se lleva intacta su dignidad: a sus 30 años, podía haber buscado dinero fácil tres años más, afirmando su objetivo de ser Campeón del Mundo y justificándose después, domingo a domingo, con eso de que "mi moto no corría hoy" o "no he tenido suerte". Lo han hecho muchos, casi todos, es lícito y humano... Pero Puig, el volcánico, el agrio, el colérico, es también el honesto. El empleó exactamente esa palabra: "La retirada es la solución más honesta". Fin.

Cuentan que cierta vez un piloto justificó un mal resultado porque "había perdido la lentilla en una frenada". Y que un colega suyo, que se había caído, se excusó así: "Mi rueda trasera ha patinado porque he pisado la lentilla que había perdido éste". La ironía del segundo muestra el ambiente de los grandes premios: allí conviven 70 campeones del mundo. Los 67 que no lo son a final de año han sufrido problemas ajenos que han mermado su irrefrenable talento. En ese contexto, Puig es único. Cuando dijo que se había quedado sin neumático, mostró las lonas de la rueda. Cuando no fue así, confesó que lo habían hecho mejor que él, o, como en este 1997, que "voy mal, no es culpa de la moto ni de nadie más que yo". Es un tipo de fiar.

Casi dos decenas de quirófanos tienen la culpa de que Puig se jubile sin el título mundial que estaba determinado a conseguir. Hombre de crestas y valles, sufrió una cruel caída en Fukuroi, en 1990. Durante meses caminó con muletas. Sólo se bajaba de ellas para subirse a la moto de carreras. Luego, le operaron los antebrazos. Finalmente, dos meses después del triunfo de Jerez, llegaron las 12 de la noche del 20 de julio de 1995. Fue 12 días antes, a 262 kilómetros por hora, cuando se cayó en la curva de final de recta en Le Mans y paró con las piernas contra un muro asesino. Literalmente, se reventó una pierna. Según él, días después, "ha sido una masacre".

A las 12 de la noche del 20 de julio, en un quirófano de la clínica Dexeus de Barcelona, un médico muy experimentado se dio por vencido: "No me atrevo". Sólo restaba la amputación de la pierna izquierda, por encima de la rodilla. Otro médico, Eusebio Sala Planell, se la jugó. "Había que apurar hasta la última oportunidad". Puig iba a quedar cojo, apoyado en una prótesis el resto de sus días. Pero tras una operación dramática, conservaba algo que con el tiempo se parecería a una pierna.

Después de aquel drama, Puig lo intentó. Hablaba de volver para ganar, como hizo Doohan, como hizo Niki Lauda... Fracasó. Volvió a subirse a un podio un año después, precisamente en un Gran Premio de Francia, pero en otro circuito. Pero, poco a poco, se apagó. Se encerró en su carácter. Dormía, se levantaba, comía con ideas fijas. Se comía el coco a todas horas. Obsesivo con todo, acabó agrandando en su interior el tamaño de sus fantasmas. No dejó que le ayudaran; algunos pusieron poco interés en hacerlo. Puig de la Rosa se marchitó. Tras 22 años de trial, motocross y velocidad, dijo que lo dejaba. Adiós.

Por alguna esquina, ligado al mundo de la moto, volverá a aparecer. Tanta intensidad vital, un corazón tan grande, un tipo con tan malas pulgas no puede confundirse jamás con el paisaje.

CAPÍTULO 2: VÍDEOS

Para @s que nunca virades ó Sr. Puig en acción, aí vos van algunhes enlaces con vídeos seus:

1994

Comentando

CAPÍTULO 3: MARC MARTÍN

Estoutra escribiuna Marc Martín fai unhes meses, e tamén ilustra sobradamente o carácter do individuo, non ten desperdicio. Titúlase "Alberto Puig: a mí no me engañas":

“Para un periodista la información es poder y un periodista vale lo que valen sus fuentes”. Esto siempre se ha dicho y creo que es totalmente cierto. Está comprobado que manejar buena información es a lo que todo periodista debe o debiera aspirar. Hay informaciones que tienen fecha de embargo (te lo digo pero por favor no lo “sueltes” hasta mañana por la tarde) y otras que son totalmente libres. Me refiero especialmente a las informaciones extra, aquellas que aportan algo más de lo que podemos leer en los comunicados oficiales que generan los departamentos de prensa. Son las informaciones más valiosas y, proporcionalmente, las más difíciles de conseguir.

Hace unos días cayó casualmente en mis manos una información relativa a la personalidad de Alberto Puig que mi fuente me pidió encarecidamente que no “soltara”. Pero por una vez y sin que sirva de precedente tengo la obligación moral de utilizar esa confidencia. Creo que el motivo lo vale. Y es que ya va siendo hora de que se descubra al verdadero Alberto Puig.

Primero un poco de historia. Resulta que hace unos años Toni Elias salió de la estructura de Movistar en el campeonato del mundo de 125cc donde formaba equipo con Joan Olivé y Dani Pedrosa. Las relaciones entre Alberto Puig y “Toni Elias + entorno” se habían deteriorado tanto que ambas partes tomaron caminos diferentes. A pesar de la voluntad de Telefónica por reconducir la situación, Puig y Elias no volvieron a entenderse. Y diría más: ni se hablaban. Cada uno a lo suyo.

Pues bien, el miércoles 4 de julio de 2007 sonó el teléfono móvil de Toni Elias, convaleciente en su casa de Manresa de la lesión de fémur que se produjo en una caída en los entrenamientos libres del GP de Holanda:

Riiiiinnnng

- ¿Sí?
- ¡Toni!
- ¿Quién es?
- Soy Alberto.
- Hombre Alberto, tío ¿qué pasa?
- Oye te llamo para saber cómo estás. ¿Cómo te encuentras, cómo llevas la operación?
- Voy haciendo, ahora comienzo a doblar la rodilla. Bien, por ahora bastante animado…
- Oye ahora lo que tienes que hacer es pensar en la recuperación. ¡Pero sólo en eso! Ni moto, ni carreras ni nada de nada. Sólo piensa en ti y en recuperarte bien, me has oído ¿verdad?
- Sí, sí, claro…

¿Véis a lo que me refería? Ése es Alberto Puig. Detrás de una careta de persona esquiva, seria y a ratos malhumorada e incluso huraña se esconde un tío legal, solidario. Puig sabe perfectamente lo que siente ahora mismo Elias. Lo sabe muy bien porque él sufrió –y todavía sufre- las consecuencias de una grave caída compitiendo encima de una moto de la categoría reina. Y ese día sintió que Toni Elias iba a agradecer una llamada de ánimo. Se tragó el orgullo y marcó el número de teléfono –que todavía guarda en su agenda- de Toni.

Al día siguiente me acerqué a casa de Toni para realizarle una entrevista para el Telediario. A la pregunta: “Suponemos que habrás recibido multitud de muestras de cariño…”, Toni contestó: “Sí, estoy muy agradecido y además sorprendido porque me ha llamado incluso alguien que yo pensaba que no era amigo mío…”

Os diré más de Alberto Puig: en el Gran Premio de Catalunya, a última hora del jueves anuló varios compromisos de categoría con sponsors porque consideró que era más importante acudir a un acto de la Fundación Dakar Solidario. Por compromiso moral con esa causa y con el Doctor Xavier Mir, que tanto ha hecho por él.

Alberto Puig nunca confesará lo que acabas de leer. Él es así, íntegro. No necesita de contratos firmados para comprometerse. Un apretón de manos es para él más importante que un garabato en un papel. Y esto hay que decirlo ¿no crees? Igual que a veces se le reprocha su rácana expresividad y comunicación, es justo elevar estos hechos para extraer un buen mensaje.

No tengo ninguna necesidad de hacerle la pelota a Alberto Puig, podéis creerme. Sin ir más lejos, el otro día nos montó “un pollo” por haber sospechado en TVE que se reunieron con Suzuki en Assen para hablar del futuro de Pedrosa. Pero me da igual. Como diría mi compañero –y a ratos amigo- Ernest Riveras, “una cosa es una cosa y otra cosa es otra cosa”. Lo que considero justo, lo digo. Y así es como veo yo a Alberto Puig. Al auténtico. A mí no me engaña.

CAPÍTULO 4: O SÍMBOLO PUIG

Aí vos vai a historia daquel soño que tiven un ano antes de decidir voltar ás motos, soño que releo cando as cousas van mal e que, polo que me din @s que o leron, funciona a calquera como inxección de espabilina positiva, aínda que non saiba quén é o señor Puig:

O símbolo Puig

Sei que levo tempo sen “deleitarvos” coas miñas pallas mentais. Os motivos... qué máis dá iso agora, só importa que as sigo tendo, irreprimibles e excesivas —en cantidade e calidade— coma sempre. De feito é o único que permanece invariable, dentro das súas infinitas variacións, en min.

Hoxe quero falarvos do Símbolo Puig. Nada novo: unha desas mensaxes oníricas que o subconsciente envía ó consciente.

O soño

Unha epidemia mundial, unha peste de morte, paralizara todo. Nin coches pola estrada nin xentes nos camiños. Todos infectados... agás miña Avuela e eu. Por eso a súa casa en Santa Comba se convertera nunha especie de hospital improvisado de escasísimos medios. Salas inmensas cheas de xente tísica agonizando e tusindo, ínfimos nos seus catres sobredimensionados para tan mínimos corpos. E nós exerciamos de enfermeiras desesperadas. Unha vida era o mundo cando o mundo morría.

Coma sempre, como eu son, avogada de causas perdidas, funme entregar ó máis indefenso dos moribundos, que lembro como unha gatiña minúscula de poucas semanas, que coidei coma se dunha filla miña se tratara. Todo o meu esforzo viuse incriblemente recompensado coa súa acelerada melloría.

No momento en que colleu suficientes forzas, a gatiña tirouse da cama e botou a andar cara ó fondo daquela sala infinita. Alí no medio había un burato escuro que semellaba non ter fondo. Corrín tras dela para que non caera naquela inmensidade aterradora. A miquiña dudou un momento, o tempo xusto para que eu tentara mirar o que alí dentro había... pero non puiden, non podía vence-lo medo. Por fin, ela tirouse, e eu non tiven máis remedio que ver o burato...
Alí abaixo, nunha especie de palleira con alpacas, unha chea de xente nova celebraba unha festa. Todo estaba iluminado, en contraste co tempo de chumbo no que conviviamos coa peste. Non vía a ninguén coñecido, en principio, que me animase a participar daquela alegría e sabía que debía volver á miña responsabilidade cos doentes.

Xusto debaixo do burato había unha roda como esas nas que xogan os nenos nos parques. Nela xente deitada dando voltas e disfrutando da vertixe. Foi entonces cando o vin alí, deitado na roda, vestido co seu mono azul do 90, coas súas greñas onduladas, ingobernables, e a súa cara de boneca fría. Era Alberto Puig, tal e como o vin a primeira vez.

Puig era o que necesitaba para tirarme sen medo. Ó velo boteime en voo directo. E caín riba del sen dor nin medo xa. Mireino e sorriume e apertoume afectuoso. Sentinme tranquila, mirei á porta e alí estaba miña Avuela, sorrindo, disfrutando daquela festa, sen mácula de preocupación na súa face, como se todo tivera acabado xa.

O contexto

Soñei isto cando estaba facendo o CAP, ilusionada porque despois das eleccións saíse a beca de teatro do Consello, ilusionada por irme a Compostela, ilusionada por traballar con Cándido Pazó nos seus proxectos teatrais, ilusionada por preparar as miñas oposicións de Historia con tranquilidade e con cartos no peto, ilusionada coa miña tesiña de Commedia dell’Arte... ¿lembrádesvos?

E nese contexto, tan alleo ás motos e despois de tanto tempo sen lembrarme delas... ¡¿aparece Puig?! Cando espertei, pensei que fora un salto intranscendente de chip, efecto quizais dun exceso de Red Bull, vodka e festa. E non lle dei importancia ningunha.

Logo pasou o que xa sabedes: o tedio do CAP, a desgana de Candi, os recortes no Consello, o fracaso (persoal) do Corto-Conto, as oposicións aceleradas, o paro... E Charly, as lembranzas, os motores, e o anxeliño de Curra que se me cruzou para darme a forza de marchar e “volver á casa”. E apunteime neste ciclo de Automoción no que resucitei e sentín a felicidade e a harmonía interior que levaba tanto tempo sen vivir, se é que algunha vez a tiven.

A explicación

Sei o que estaredes pensando —sobre todo ti, Bea, que me tes por meiga sen atender ós meus razoamentos lóxicos—, pero todo ten unha explicación ¡sen ter que ir a xunto de Puig a preguntarlle! Nunca me vou a cansar de repetir que os soños non son máis que mensaxes internos sobre cousas que xa sabemos e que, nalgunhes casos, non nos atrevemos a recoñecer.

Se me levo polas teorías interpretativas de Deco (o único estudioso deste tema que exclúe totalmente as premonicións e as supersticións nas súas teses), o soño ven sendo unha loita interna entre un presente interior caótico, acabado e dexenerado, e un futuro do que aterra a súa incertidume; que se resolve nun retorno ás raíces, ó que chamaría Coelho “Historia Personal”.

@s que me coñecedes de hai tempo sabedes cómo deixei as motos e por qué. E sabedes que, ata non hai moitos meses dicía: “motores, si; motos, pode;... competición, ¡nin de coña!”
Verdadeiramente as carreiras eran, cando estaba nelas, o único motivo polo que podería ter renunciado a todo, e así o fixen, en certo modo, daquela. Ata que xurdiu o desencanto.
O desencanto tiña nomes e apelidos. Algunhes deles (poucos) traspasaron a fronteira da afición que nos unía e chegaron ata hoxe no meu “peto das esencias sen esquecemento”: Óscar, Toni, Javi... Os outros, ou ben estaban no “purgatorio” (Charly, OSSA) ou ben directamente no inferno.

Deste xeito, se soñara con Óscar, por exemplo, igual que cando soño con vós, collería inmediatamente o teléfono, agardando novas froito das nosas conexións telepato-oníricas. Nin que dicir ten que, se fosen os meus demos os que portaran a mensaxe, ¡quedaría vacinada por outros dez anos contra as motos e todo o que lles vinculara!

Hai que ver qué listos son os nosos subconscientes. ¿Cánto tempo lle levaría ó meu atopar un símbolo puro, limpo, honesto, unha imaxe de confianza coa que eu puidese ir á fin do mundo cos ollos pechos e sen dudalo? Ese é o “símbolo Puig”, alguén a quen admirei desde nena e con quen nunca tiven vínculo persoal, nin intención.

O soño foi precioso, pero non me decatei ata hai menos dun mes, nun dos peores momentos da miña vida, do seu significado. Nada de premonicións, Bea, nada de trascendencias. Aquela palla onírica veu para dicirme algo que igual vos pode parecer unha perogrullada pero —reflexionai un pouco— que en determinadas circunstancias se torna imposible de distinguir. Veu para dicirme qué era o que realmente desexaba, o que proía por saír do fondo de min, o que levaba tempo buscando sen éxito.

Puig hoxe

A verdade é que non debería escribir esto, porque pode alimentar en vós as recreacións supersticiosas que eu con tanto esforzo trato de erradicar interpretándovos racionalmente o que soño. Pero quero escribilo, porque me parece realmente precioso, porque se me cae a baba como se fose eu mesma que o está facendo.

Puig está cumprindo o que eu, cando estaba nas motos, soñaba facer algún día. O último que souben del, desde que os meus amigos se retiraron, era que el tamén deixara de correr e que se adicaba a facer de comentarista deportivo a pé de pista nas carreiras do Mundial.

Tamén, hai un ano, coñecín a un rapaz vasco, un amigo dos meus colegas gais, que correra nunha copa de promoción de pilotos noveles e que me dixo que detrás daquel campionato cazatalentos estaba Alberto Puig. Eu non lle dei ningunha importancia ó asunto, nin lle preguntei máis polo tema.

Hai unhes meses vin unha carreira do Mundial en Jerez. Vina, como estou seguindo tódolos campionatos de coches, “por honestidade profesional”, para que non me pasara no taller como á tipa do videoclube á que lle pedín “Morte en Venecia” e me dixo que non a tiña, ¡que se me valía “Morte en Granada”! O caso é que ver Jerez, despois de tantos anos, me sentou bastante mal, pasei as tres carreiras chorando como unha Magdalena... e ós dous días decidín chamar a Charly e facer as paces con el. Logo non me atrevín a velas outra vez ata o verán e disfrutei como unha anana... ¿quén gañou? ¡o neniño de Alberto Puig! que, por certo, xa é campión do mundo.

O primeiro día que falei con Toni lembro que lle dixen, nun alarde de pedantería (escusable cos meus 14 aniños), que soñaba “fomentar el motociclismo de base”. Pois ben, a eso se adica o señor Puig, a axudar ós nenos que non se apelidan Nieto nin están podres de cartos a conseguir o seu soño, coidándoos para que non lles pase como a Charly. Se eu puidera, non o había facer mellor (xa estou babexando).

Eu hoxe

A verdade é que non estou no meu mellor momento. Acabo de saír dun mes de médicos e hospitais. Á mai de Curra atopáronlle un quiste, Curra púxose fatal e estiven con elas todo o tempo. Foi moi duro, e triste, pero agora estamos máis esperanzadas porque se anima a someterse á quimio. A verdade é que o pasei mal, pero tamén é verdade que nunca pensei que puidese aguantar tanto. Naqueles momentos, no que me parecía que o mundo se me viña encima, só o “símbolo Puig”, a miña ilusión por volver ó mundo onde me criei, me axudou a terme en pé cun sorriso na boca.

Agora estou planeando con Bea, a miña mecánica, que estivo sufrindo todo esto comigo, unha viaxe a Barcelona. Alí verei a Charly (se me deixa) e dareille unha segunda e condensada oportunidade ás miñas vacacións. Non vos preocupedes, estou ben, con máis forza ca nunca para loitar contra todo e disfrutar da vida segundo veña, o que vaia a pasar con Charly pode ser peor, pero non me pode mancar máis que este verán horrible. E levo sempre comigo o “símbolo Puig” para tirar de min se as cousas se torceran.

Que vos quero xa o sabedes, e que me gustaría tervos aquí, tamén. Pero bueno, ¡deixar constancia nunca está de máis!

VIKAZZOS

CAPÍTULO 5: THOM

O señor Puig segundo Thom

http://moteracos.blogspot.com/2008/02/alberto-puig.html ...gràcies Thom, força Puig!!!

mil perdones por tener el blog sin actualizar.pero es que me he vuelto un ludapata de la consola.
pero lo retomo con fuerza puesto que ya mismo empieza el mundial de motos de este 2008.
con vuestro permiso voy a colgar un video de mi idolo.del que para mi (con permiso de criville) a sido el mejor piloto de 500 en toda la historia del motociclismo español.alberto puig.
que bueno que era alberto con la nsr 500,que estilo de pilotaje y que putada lo de su accidente que le dejo una pierna que utilizando buenas palabras,da poco menos que asco.
con el tema de alberto,nos viene a la cabeza la eterna pregunta.que habria pasado si no se cae?hubiese ganado a hoodan?bueno.doohan era mucho piloto de dios.pero...ese era el año de alberto.nos quedaremos con la duda,pero yo hubiese apostado por el gran puig.
los que seguis el mundial.sabreis como termino la cosa,alberto volvio.pero ya no fue el mismo,por culpa de su maltrecha pierna.
dejo de competir y se dedico a comentar el mundial para tve.pero claro,tenia el gusanillo de las motos.el queria volver de una manera o de otra.y creo una escuela de pilotos.
fijaros el mal ojo que tendra para elejir ganadores.que de ella an salido,un tal dani pedrosa,toni elias,stoner y un largo etc de grandisimos pilotos.
cuando stoner gano este ultimo mundial de moto gp.todo fueron agradecimientos al que a sido su mentor y maestro.el gran alberto.
y el resto de la historia ya la conoceis.esta con pedrosa a muerte,y hasta que no logre hacerlo campeon de moto gp,no parara
aqui os dejo unos videos de alberto puig.en una epoca en la que habia pilotos de verdad,(...)

CAPÍTULO 6: ALGUERSUARI

Lo que nunca había dicho... ou o que Alguersuari lle deixa dicir!

Alguersuari cáeme mal. Moi mal. É egocéntrico ata límites extremadamente insultantes. Cando era pequena e lía as súas editoriais na SoloMoto, poñíame de mala hostia sólo con miralo na foto e, por sorte, daquela non tiña rede, e non o tiña que ver en movemento ou escoitarlle a voz, que é peor.
Por primeira vez na miña vida alégrome de velo, ou, máis ben, resúltame soportable a súa presencia, porque o que fala (ou intenta falar) ó seu carón é o señor Puig. Esta entrevista merece ser escoitada porque, a pesares das constantes interrupcións ególatras e as preguntas autorrespondidas e cizañeiras do "entrevistador" (parece mentira que este tío sexa periodista), o que di Puig, coma sempre, non ten desperdicio a pesares de todo. [Fernando, podes empregar estes vídeos nas túas clases para ensinar o que nunca debe facer un entrevistador... e a sorte que é ter un entrevistado con paciencia e boa fe!!]
Por certo, o que teñen detrás é a OSSA de Santi Herrero (hai un momento no que o Sr. Puig se apoia nela que case me da algo, para qué o vou negar... outro dos meus soños infantís que este tío cumple con toda naturalidade!!)

CAPÍTULO 7: BEA

O señor Puig segundo Bea

Fai unhes días atopei unha entrada na bitácora de Bea "Un lugar del corazón" sobre Puig. Bea escribiu esto para lembra-los seus encontros con el, para reivindica-la súa figura pero, sobre todo, para enviarlle forzas para o momento complicado que están a atravesar no equipo. O caso é que, benvidas casualidades, surtiu efecto, e onte gañaron a carreira á marxe de tódalas quinielas periodísticas que se empeñan en avinagra-las feridas e os ambientes. Estes son algunhes fragmentos da entrada que publicou Bea, pero se queredes vela completa, aquí vos deixo o enlace:

http://unlugardelcorazon.blogspot.com/2009/07/para-alberto.html

"Pero si alguien ha contado siempre con mi admiración y respeto ha sido Alberto Puig. A día de hoy está retirado de la competición y es manager del gran Dani Pedrosa."

"Alberto es de esas personas que, personalmente, creo que no pudo demostrar todo lo gran piloto que es (o ha sido) por las numerosas lesiones."

"Después de aquel drama, Puig lo intentó. Volvió a subirse a un podio un año después, en 1996, precisamente en un Gran Premio de Francia, pero en otro circuito Paul Ricard. Recuerdo perfectamente aquel día...cuando le vi cruzar la línea de meta, subir al podio....(se me pone la carne de gallina sólo de recordarlo).
Tan emocionada estaba que escribí una carta a la revista Motociclismo...mi sorpresa fue que la publicaran.... mi mayor sorpresa: que me llamaran del equipo de Alberto para agradecerme la carta...
Meses después Marca daba la oportunidad de hacer una pregunta a los tres pilotos españoles de 500cc (Alberto, Crivillé y Carlos Checa). Por supuesto llamé...y mi sorpresa fue que me pusieran a los tres al teléfono para poder formular mis preguntas directamente.... por no alargarme con detalles que conservo en mi cabeza como si hubiese sucedido ayer...resumo diciendo que en Mayo de 1997 asistí a las carrera de Jerez invitada por Alberto y ¡por fin! pude conocerle!
No os podéis imaginar lo que fue ese G.P... Alberto aún estaba en activo, aunque tuvo mala suerte en la carrera que no terminó por una caída. Lo que disfruté paseando por el paddock, haciéndome fotos con todos los pilotos que se cruzaban en mi camino, ja ja...hasta con el mismísimo Wayne Rainey!!!"

"El caso es que en noviembre de 1997, Marca celebraba una entrega de premios en el Hotel Ritz de Madrid... y me tocó! ja ja....gané una entrada a la cena y entrega de premios...donde volví a coincidir con Alberto que, para mi sorpresa, me recordaba... después tuve ocasión de acercarme a saludarle en el Jarama (Madrid) cuando seleccionaba a los pilotos para la Movistar Activa Joven Cup siendo él director del proyecto... Resumiendo...a día de hoy sigo manteniendo contacto (vía SMS) con él para cumpleaños, felicitaciones de boda, Navidades, etc... lo cual no sabéis lo que significa para mí."

"Por eso hoy me decido a enviarle desde aquí unas palabras de apoyo. Imagino que lo debe estar pasando mal con las caídas de Dani, que serán muchos los fantasmas que asomen la cabeza tras cada caída, pero si algo sé es que no escatimará esfuerzos, trabajo y dedicación para que todo salga lo mejor posible. Dani es una apuesta personal suya desde que le descubriese para la Movistar Activa Joven Cup...ha sido Campeón del Mundo en 125cc y 250cc (2 veces)...y yo deseo de corazón que lo sea también en 500cc.
Alberto es un tipo serio, trabajador...no se "va por las ramas" a la hora de hablar, ni de trabajar... por eso, a pesar de haber conseguido tan sólo una victoria en 500cc es uno de los pilotos (o ex-pilotos) más admirados y queridos por la afición que reconoce su esfuerzo, sacrificio y dedicación. Personalmente me siento muy orgullosa de haberle conocido...
Espero que las cosas empiecen a ir mejor en adelante....desde aquí sólo puedo reiterar mi admiración y respeto por Alberto... que, como se suele decir, lleva el motor en la sangre...ojalá que pronto pueda escribir para celebrar victorias!!!"

Gracias, Bea.

CAPÍTULO 8: Pérez de Rozas

O señor Puig segundo Emilio Pérez de Rozas

El deporte, especialmente el deporte, sólo se acuerda de los ganadores. Aquellos que lo intentaron pero, por las circunstancias que fuese, no alcanzaron sus objetivos suelen ser olvidados por la historia. O puede, sí, que queden en los libros junto a las gestas de otros, pero nadie sabe de ellos en el día a día. No hay memoria para quienes se quedaron en el camino.

El Mundial de motociclismo visita ahora un trazado mítico por sus 24 Horas de resistencia, por los coches, mítico por su ubicación, por su historia, por su tradición. Pero cuando yo acudo a Le Mans sólo tengo memoria, sólo tengo recuerdos, sólo tengo dolor, para un hecho que ocurrió en ese trazado, para mi ya maldito, en 1995.

Vamos a Le Mans y el dolor de uno de los grandes, de uno de los que pudo ser grandioso y que, finalmente, lo fue por su comportamiento, por su lucha, por su coraje, persiste en mi memoria. Porque lo viví tan cerca, y no sólo aquel día de 1995, sino en sus años posteriores, que no puedo por menos que recordarlo ahora y cada año.

Hace 15 años, Alberto Puig, que venía de dos podios en Italia y Holana y de una victoria monumental, casi única, bestial, brutal, apoteósica en el trazado de Jerez, frente a 100.000 entregados aficionados, sufrió en Le Mans el accidente que acabaría con su carrera deportiva y, lo que es peor, frustraría, seguro, sin duda, la posibilidad de que él hubiese sido el primer español campeón del mundo de la categoría 'reina'.

Puig atravesaba su momento dulce. Era su año. Cuando faltaban cuatro minutos para finalizar el entrenamiento oficial y definitivo del sábado de Le Mans, quiso conseguir la 'pole' para seguir impresionando al mismísimo Michael Doohan. Había pasado 20 veces por esa curva de derechas larga, veloz, rapidísima, llamada Dunlop. Lo había hecho como lo habían hecho todos "en quinta casi a tope", como me contó su ingeniero, Antonio Cobas, ya desaparecido. Pero en aquel giro, Alberto pensó: "Esta vez meto la sexta, ¡vaya si la meto!".

Y la metió. Y la trazó a 283 kilómetros por hora. Y, de pronto, la moto desapareció bajo su culo. Y Puig rodó 50, 100, 150, 200 metros por el asfalto. Y su mono de cuero se incendió. Y él acabó estrellándose contra un guardarrail. Lamentablemente el air fence, que entonces no estaba ni anclado, ni enterrado, bajo la tierra, bajo el asfalto, no detuvo su deslizamiento, no le frenó. Y su pierna izquierda quedó totalmente destrozada.

El parte médico fue: fractura de la meseta tibial y cabeza del peroné, rotura del ligamento lateral externo y del nervio cático poplíteo y parálisis del pie izquierdo. Puig no podía quedarse en Le Mans. Por eso improvisaron una avioneta-ambulancia. "Y fue ahí dentro", me contó el propio Alberto meses después, "muy mareado por los calmantes y el dolor que padecía, cuando pensé: Tranquilo, Alberto, tranquilo, has hecho lo que debías, pues si quieres ser campeón tienes que estar dispuesto a arriesgarlo todo".

Puig arriesgó más que nadie. Arriesgó su vida, algo más valioso que su carrera. A partir de aquel instante, Le Mans entró a formar parte del lado oscuro del motociclismo español y aquella maldita curva acabó con las esperanzas de millones de aficionados que, aquel año, aquel año sí, veían a Puig campeón del mundo. A partir de aquel momento, millones de pesetas invertidos en operaciones, viajes y recuperación. Veinte operaciones, cientos de visitas a la clínica Dexeus, decenas de visitas a la clínica Mayo, de Rochester (Estados Unidos) y alguna que otra visita a San Francisco para que los médicos intentasen que Alberto recuperase cierta, algo, poca sensibilidad en su pierna maltrecha.

Puig lo intento. Y lo intentó como nunca antes nadie ha intentado volver a correr, volver a sentirse piloto, volver a pelear en la pista. El coraje, la valentía, la decisión, la determinación, el ejemplo de Alberto Puig fue tan bestia, tan admirable, que meses después viajó sin saberlo nadie a Mallorca, a Palma. Y allí, en la soledad más absoluta, alquiló una Honda CBR y se fue a la autopista del aeropuerto. Y se puso a más de 200 km/h. Y se acercó al guardarrail de la autopista porque quería saber, quería sentir, si era capaz de soportar el vértigo que supone correr a esa velocidad lamiendo el guardarrail.

Esa fue una de las muchas experiencias que Puig probó antes de decidir dejar su profesión, su ilusión, su sueño. Porque quería decir en el momento de su adiós lo que dijo rodeado de los suyos: "Me voy pero que quedo tranquilo", dijo el 18 de noviembre de 1997. "Nadie lo intentó tanto como yo. Jamás me podré reprochar nada, porque el coraje y el valor de volver a intentarlo es lo que hace grandes a los hombres, independientemente de los resultados de su carrera deportiva".

Aquel día, Puig dijo algo más. Dijo algo que le convirtió en el más grande ganador de todos los tiempos. "No he podido ser campeón, pero no me siento un perdedor". Los perdedores son los que hacen grandes a los vencedores. Sin perdedores no habría vencedores. Pero la grandeza de Puig se demostró antes, durante y después del accidente. No sólo fue grande en el dolor, fue grande a la hora de asimilar que su momento había pasado, se lo habían robado, y crear un futuro enorme, inmenso, tricampeón para otro.

Porque la revancha de Puig de aquel dolor, de aquella herido, de esa lesión que aún ahora le persigue, que no le deja viajar en avión sin dolor, caminar sin pasar desapercibido, ha sido crear un fenómeno, un clon, que, tras conquistar tres títulos mundiales, aspira a ganar lo que él tuvo entre sus dedos: el título mundial de MotoGP. Para eso se unieron, para eso se conocieron, para eso convirtieron Puig y Dani Pedrosa su sociedad, para ganar el título grande. Todo lo demás está bien y merece una fiesta. Pero no merece un libro para la historia. Por eso no hay ningún libro sobre Pedrosa. Porque Puig y Pedrosa consideran que la coronación sólo se consigue si ganas el título de MotoGP.

"Era el más pequeño, el más ligero y pensé: si ha tenido valor de llegar hasta aquí, es que ese niño tiene mucho coraje", dijo Puig de Pedrosa cuando el 'tri' tenía solo 13 años y Puig traicionó, no sólo el espíritu, sino hasta la letra del reglamento de la MoviStar Activa Cup para que Pedrosa cumpliese, paso a paso, todas las etapas. Y ahora está en la última, en el Mundial de MotoGP. Y visitamos Le Mans. Y puede que Dani no piense en ello. Pero yo, sí. Yo estaba allí y jamás, jamás, olvidaré aquel momento. Ni siquiera 15 años después. Porque, sin ganar, sin título, Alberto Puig fue, ha sido, un ejemplo para todos. Y hace bien en no sentirse perdedor. Puede que perdiera esa batalla, pero su inmenso coraje le ha hecho ganar la guerra.

http://www.motocuatro.com/index.php?option=com_content&view=article&id=1137:alberto-puig-y-la-maldita-curva-de-le-mans&catid=77:si-lees-no-conduzcas&Itemid=420

JJCobas

2007-07-19T10:42:00.000+01:00

Como non existe nin unha triste páxina dedicada a JJCobas, vou empezar a coleccionar todo canto atope para iniciar o proceso da dignificación que merece. Se algunha vez consigo publicar a súa historia, que saibades que aquí xermola

Antonio Cobas

Eduardo Giró

Non, Su, non te asustes, é a de Debón... pero a que a ti tamén che saltou algo dentro? Bueno, aí vos vai campeona de Europa do 1990, a ver se atopo as do 91 todas xuntas

Chase Cobas 91

Premio César Agüí á evolución tecnolóxica para Eduardo Giró:

MotOh 2008. Premios Cesar Agui La Moto - kewego
La revista La Moto y Motorpress-Ibérica entregaron, durante el MotOh 2008, Salón de la Moto de Barcelona, los Premios César Agüí a la Tecnológica, Periodismo y a la Gesta Deportiva. El equipo de redacción de La Moto, fueron los encargados de entregar los galardones.

Palabras clave:alex criville eduardo giro jose david de gea moto motociclismo salon moto moto exhibicion motoh premios cesar agui

Vídeo de motociclismo

leitugas

2007-07-16T19:45:00.000+01:00

Antes de nada vou pedir desculpas a Luís: primeiro por non terche feito caso antes, tiñas razón, se fallo poderás botarmo en cara; segundo por mandarche unha circular, sei que non che gustan; terceiro (por redondear, porque por isto non penso pedir desculpas nunca) por non empregar a neolingua, ou como vós o chamades “normativa de consenso” (¡manda carallo!).

Agora xa podo empezar.

O caso é que estou aquí sentada no coche porque a biblioteca (B.U. en Roazhom) está ata as orellas, cheira ás sudes que bota para atrás e lévame máis tempo instalarme do que me quedaría para estudiar.

Estou cansa e desencantada… e animada e ilusionada. Non o entendedes. Xa. Vou tentar explicárvolo, aínda que quizais sexa eu quen non o entende. ¡Ui, Abel, esta palla mental non vai ser das coñeras! O caso é que me despedín fai dous días do traballo. Agora mesmo estou botando contas d@s que estades dacordo. Bueno, quen se sinta en minoría, que me pida explicacións. O venres pasado convocouse na nosa casa un gabinete de crise. A decisión foi de tres votos a favor, un deles por delegación, e unha abstención. A maiores foran xa moitas as voces que se posicionaran antes. De feito a/os indecisa/os teríanse decantado a favor de teren escoitado os meus argumentos.

Lembrádesvos de cando deixei a BMW (traballar-comer-traballar-durmir)? Hai bichos máis creativos. Pero coas opos enriba non había escusa pecuniaria nin remordementos que valeran. Tres ou catro horas ó día non son suficientes cando vas en serio. Podería ter renunciado a formar parte do funcionariado e conformarme cun traballo ás veces gratificante para ó espírito e ás veces gratificante para o peto. E facer unha terapia psiquiátrica para non pensar, para erradicar as ideas que me rebumbian na cabeza cando baixo a garda e penso. Pero, aínda que mo plantexei seriamente, creo que non hai ningún xeito de formatearme o cerebro para reducir as miñas necesidades a durmir e comer. Gustábame este traballo. Era o máis parecido ó pracer laboral que podía ter sen opos. Espero non estar sendo demasiado ambiciosa. Quero durmir e comer pero tamén pensar. E adicarme a tarefas improductivas como escribir impublicables, ou ir ó teatro, ou tirar tabiques, ou coleccionar información sobre JJCobas, ou plantar unhas leitugas…

¿Sabedes o que é a felicidade? A felicidade é plantar unhas leitugas. E ir tódolos días a mirar como medran. E regalas. E logo comelas. Ou regalalas. Regalalas aínda é mellor. Facer algo e regalalo. Si, iso debe ser unha felicidade completa. Por iso cando imos a visitar a uns parentes, sempre nos regalan unhas leitugas. Ou unha botella de augardente. Ou unhas castañas. Por iso os orientais din que hai que plantar unha árbore. Pero a xente esquece que hai que ir mirar como medra. Por iso non senten ningunha satisfacción máis que a momentánea. Porque non entenderon o meollo da cuestión. Outro día contareivos unha conversa que tiven con Abel sobre os peidos na cama. Plantar unhas leitugas e rirte co compañeiro cando botas un peido na cama. Curra, perdona, pero es lo que hai. Iso é a felicidade. E por iso a xente é tan infeliz. E por iso teñen ese aire plácido e tranquilo e esa mirada dóce os cultivadores de bonsáis. Ás veces penso “ese/a ten cara de cultivar bonsáis”.

Buf… xa pasaron unhes días desde que empecei a escribir esto, estou xusto no medio das opos, quédanme catro exames aínda. Creo que non é casualidade que aquel día no coche empezara a escribir para contarvos por qué deixei o choio… e acabara falando das leitugas. Elena: ¿recuerdas aquello de “cuando deseas realmente una cosa todo el universo conspira para que puedas conseguirlo”? A cuestión é que neste preciso instante pregúntome ¿para que carallo está conspirando o universo? ¿Para que me poña a plantar leitugas? Creo que non vai por aí o asunto… supoño que será algo máis profundo. Pero nestes días viñéronseme á cabeza traslumbres de circunstancias varias. Como un día, de pequena (pequena de idade) que me deu por facer unha horta debaixo dos pinos que aínda había darredor da aira de meus avuelos… e me cagou un paxaro no lombo. Ou os cuscús con petalones que fixera co Fabri (¡era un prato fino!). Ou cando tiven a depre do 94 e plantei un guisante na ventá do meu cuarto. Ou cando quería ter bonsáis, xa de ben grandiña (logo entereime de que Felipe González tiña unha colección, e fóronseme as ganas, pero miña Avuela xa me tiña feito un de mirto, que aínda existe). Ou cando lle contei a Cerviño en Pedrafita o meu futurible de vivir no monte e me dixo “¿y qué vas a comer, lechuguitas?”. Ou cando merquei aqueles rosais ananos no mercado de Roazhom. Ou aquela excursión de faro en faro, vós mirando a paisaxe mariña e eu recoñecendo o nome das herbas, igual que nos paseos con miña Avuela, mirando para o chan. Ou aquelo, cando volvín da Bretaña, de ir ó Courel estudia-la recolleita das herbas.

Estou pensando en que levo toda a vida sementando. Pero nunca vin medrar nada porque cando daban nado ou dado froito… eu xa estaba sementando outra cousa. Moit@s estades asentindo nestes momentos ¿a que si?.

¿Sabedes quen é Jamie Oliver? Unha vez vímolo o Jairo e eu na tele. Vimos un tío facendo de comer nunha cociña toda estrada coas verzas que collía da súa propia horta. Cociñaba como as avoas, sen a parafernalia dos chefs eses, nin deconstrucción nin chistes verdes nin pollas. A monte. Gustoume. Outra vez púxose a asar cousas alí, no medio da horta, e a comelas. Gustoume. Cociña caoticamente, coma min, será por eso. Outra vez vino no medio dunha praza italiana rodeado de “mammas” tetudas que levaron as súas propias potas e os seus ingredientes. Un cachondo mental. Agora ten unha serie nun piso pequeno de ¿Londres? e invita ós colegas a comer o que cociña. Pero xa non me gusta tanto como a cociña aquela da horta. Un día foise cun italiano a buscar herbas pola cidade. E vai ós ultramarinos e ás prazas de abastos a busca-la comida, mete todo debaixo do asento da moto e ¡ala! ¿Dixen xa que me gustou? Un tipo curioso, como diría Eva. Agora di a cantos grados quenta o forno, supoño que lle obrigarían na tele, que xa era moito desmadre tanto cociñar ó chou e meter os dedos na comida e ir chupando para ver se está ben de sal. ¡A verdade é que é coma un cocho na maseira! Agora sei que foi o que obrigou a Tony Blair a meter cociña mediterránea nos comedores das escolas e que está montando unha cruzada antifast-food polo mundo adiante. Supoño que en McDonalds é persoa non grata (síntoo, Bea Trigo, creo que non che vai caer ben).

O asunto é que cada vez que o vexo, éntrame o quente da cociña improvisada (e o Jairo cágase en todo por que é o que recolle). En canto me recupere hei retomar as ceas “chez nous” (o equivalente lucense ós xantares de sidra na cuisine de Normandie), a verdade é que me faltan, non sabedes ata qué punto.

Estiven pensando en plantar herbas no Leiro Redondo, aquela terra sen abono dos cimos ecolóxicos e as viñas de meu pai. É un esquino xeitoso e abrigado, e ó xabalí non lle interesa o xenxibre nin o manrrubio, e está cheo de maciras, e hai sabugos e unha cerdeira deitada sobre unha parede de pedra. Si, plantarei herbas alí. Decidido. Acábolle de pedir ó Jairo que me faga un cobertizo para ler.

buf... a ver como empezamos

2007-07-16T18:44:00.000+01:00

a verdade é que non sei qué ha saír de aquí, igual me rindo antes tempo, ou igual as cousas cambian tanto que me superan
o caso é que estaba cansa de mandar circulares con pallas mentais, limitadas en exceso, e que freaban toda posibilidade de creación colectiva
pero aquí estou, disposta a compartir as miñas congostras con coñecid@s e descoñecid@s (canto medo me da eso)
bueno, aí vai